Waakzaam met macht der gewoonte

IMG_3086.JPG

Force of habit is a b**ch? Zoals bij velen met mij, zitten gewoon heel veel dingen standaard en als vanzelfsprekend in het systeem. Van je vaste druk-op-de-knop op het Senseo apparaat in de ochtend, naar bijvoorbeeld de gebruikelijke routine met de kinderen in de avond. Macht der gewoonte. I love it!

Schrikken!

Maar zo kan het je ook de schrik van je leven bezorgen. Gisterenmiddag had onze jongste telg (die nu bijna 9 weken is) zijn eerste paar oefenuurtjes bij het kinderdagverblijf. Na twee uur ging ik hem samen met mijn jongste dochter weer terug ophalen. Ik sloeg onze voordeur achter mij dicht, richtte de autosleutels naar voor en drukte op “open”. Ik hoorde in die split second niks gebeuren, en terwijl ik opkeek zag ik…. Niks! Geen auto!

Alsof iemand mijn keel dicht kneep!

Wat nu?

Shoot, m’n auto is gejat… was het eerste wat ik dacht! In de paar seconden die volgden, schuifelde ik bijna hyperventilerend naar voor. Mijn dochter keek me bedenkelijk aan en vroeg wat er was! Ik kon niks uitbrengen, mijn hersens maakte overuren;

Zou ik ‘m niet goed op slot hebben gedaan? Ik bedoel, ze gaan toch geen ruit in slaan op klaarlichte dag, voor de deur? Moet ik nu meteen naar de politie bellen, of eerst de hubby, of….?!

Kater-hamer!

Terwijl de eerste parels zweet op m’n voorhoofd kwamen, viel het me als een kater-hamer binnen! Ik had de auto eerder die middag náást het huis geparkeerd omdat 1 van de buren op dat moment op mijn parkeerplek stond! Maar omdat de buurman zijn auto inmiddels weer op z’n eigen plaats had gezet, was mijn plek dus een leeg gapend gat voor de deur geworden. In galop rende ik naar de zijkant van ons huis en jawel hoor; daar stond mijn bolide, glanzend in het oktober-zonnetje.

Ik zeg het je; macht der gewoonte! Het is heerlijk, maar blijf waakzaam ;-).

© Eveline – Oktober 2014

Mens, wat ben je mooi

Soms kun je uit het niets geraakt worden door woorden. Geschreven of gesproken. Wat ik echter nog niet eerder heb ervaren is dat een reclame op tv mij raakt. Echt raakt! But it did, en wel die nieuwe reclame van zorg-verzekeringsmaatschappij Menzis. En goed, het is natuurlijk ook hun bedoeling om op je gevoel in te spelen, en goed… overstappen doe ik vooralsnog niet hoor, maar de reclame heeft me. They had me at hello ;-).

Vandaag dus even geen eigen tekst. Wel de tekst van Menzis.

“Mens, wat ben je mooi!”

Mens, kijk eens naar jezelf
en bewonder hoe bijzonder je eigenlijk bent.
Met je drang, je plan, je tevreden, maar nooit lang, omdat het altijd beter kan. Beter dan.

Mens, wat ben je mooi als je lacht.
Om jezelf, om de ander
ongeacht, harder dan gedacht,
of soms gewoon stiekem,
zacht.

Mens, wat ben je mooi als je doorgaat, tegen de tegenslag.
Jezelf verslaat en daar dan oprecht verstelt van staat.
Mens, wat ben je mooi als je de onmacht eventjes ontkracht.

Dus kijk naar jezelf en besef;
je bent als geen ander,
uniek en toch net als iedereen,
een mens.

Mens, kijk eens naar jezelf
en bewonder hoe bijzonder je eigenlijk bent.
Met je liefde, je geluk,
je pech en je opsmuk
alles of niets, je altijd iets.

Mens, wat ben je mooi als je liefhebt.
Samensmelt en het verschil dat jullie maken bij elkaar optelt.
Mens, wat ben je mooi als je de essentie raakt,
nieuw mensje maakt,
om meer dan jezelf geeft,
opeens in de toekomst van een ander leeft.
Mens, wat ben je mooi als je het stokje doorgeeft.

Dus kijk naar jezelf en besef;
je bent als geen ander
uniek en toch net als iedereen,
een mens.

Mens, wat ben je mooi.

~ Menzis

© Eveline – September 2014

IMG_2582.JPG

Afbeelding verkregen via Google.nl

Mooi begin van een nieuwe week =)

Toen ik vandaag bij een aantal kennissen op Facebook de term ‘herfst’ voorbij zag komen, was mijn eerste reactie eigenlijk; ‘Also-also… één dagje wat minder weer en men gaat gelijk weer zitten zeveren’. Maar ineens besefte ik het; er werd helemaal gezeverd… gister is officieel de herfst begonnen !!!! Jeetje, wat gaat dat jaar toch snel. We gaan langzaam de koude maanden weer in. Hatsjiekiedé!

En voordat we met z’n allen in een najaars-katzwijm vallen; ook de herfst heeft zijn charme. Echt lieve mensen! Om te beginnen de prachtige kleuren buiten (de hobby-fotograaf kan z’n plezier niet op). Je voelt de zomer langzaam wegebben, de lucht wordt steeds wat frisser en op een gegeven moment haal je die heerlijke winterjas weer te voorschijn. Een mooie sjaal en sjieke handschoenen maken het af. En… je steekt het kacheltje weer aan. Bij de geur van de centrale verwarming die voor het eerst sinds lange tijd weer gaat branden, maak je een warme chocolademelk. En ach, wat kan ons het schelen; toefje slagroom erbij! 😉

Ja, echt; ook de herfst heeft zijn charmes. Het seizoen wat gisteren is in gegaan, heeft veel mooie facetten.

Geniet er dus van =). Mooi begin van een nieuwe week.

IMG_2496.JPG

© Eveline – September 2014

Afbeelding verkregen via Google.nl

Gehaaid!

Absoluut! Onze 3-jarige telg is gehaaid. Gehaaid en gewiekst. Zo is zij feitelijk overdag gewoon zindelijk, maar hier heeft ze nog wel eens “schijt” aan. Zinnen als; ‘Oh jee, ik ga het nu in m’n broek doen!’, passeren zo nu en dan dan de revue.

Zo zei ik gisteren tegen haar;

“Wat doen we als we moeten plassen?”

Ze negeerde mij volkomen en bleef stug Nickelodeon kijken. Ik zette de tv uit, ging voor haar staan en herhaalde mijn vraag. Op mijn vraag gaf ze echter geen antwoord, maar ze wees wel nonchalant naar de uitgezette tv en zei;

“Geef ik echt niks om hoor!”,

stond vervolgens op en liep zelf alvast maar naar de gang, wetende dat die opmerking vermoedelijk niet geapprecieerd zou worden en dat een time-out op de mat het gevolg zou zijn.

Hebben wij weer, zo’n kind! 😉

IMG_2274.JPG

© Eveline – September 2014

Kaaskoppen en Blanke vla

IMG_2128.JPG

Tja, valt er eigenlijk nog iets zinnigs over de zwarte Pieten-discussie te zeggen? Zwarte Piet zal misschien (waarschijnlijk?) uit ons traditie-feest geschrapt worden. Het jammere aan dit verhaal is dat het zonder zwarte Piet, eigenlijk geen Sinterklaas is. De zwarte Pieten maken het feest, tot wat het is. Magnifiek, dat zijn ze!

Hoe kan dit, of beter gezegd; hoe kunnen personen (in dit geval dus de zwarte Pieten), nou terecht gesteld worden als zijnde discriminatie? Mensen die wij juist zo bejubelen en op een voetstuk plaatsen, mensen waar wij allemaal de discussie voor aan willen gaan om ze juist te behouden, kunnen toch niet geclassificeerd worden als discriminatie?

Spijtig dat sommigen dit anders zien. Er wordt in ons kleine landje, zo vol met opengestelde harten en opengestelde grenzen (altijd en voor iedereen!), uit het niets ineens een discussie gevoerd. Een discussie over een traditiefeest. Een discussie van NUL.

Niet dat ik de gruwelijke slavernij van vroeger, noch de discriminatie van heden ten dage, wil of zal bagataliseren, maar meer dat ik uit de grond van mijn hart bedoel te zeggen dat ons Sinterklaasfeest van nu, daar geen enkele FLUIT mee te maken heeft.

Mag ik dan eigenlijk mijn boterham, die ik iedere dag bij het ontbijt met veel plezier verorber, nog wel bruin noemen? De negerzoen, nog niet zo lang geleden gedwongen veranderd van naam, noem ik desondanks ook nog altijd gewoon negerzoen hoor. En zal ik iedereen eens wat vertellen; ik vind ze heerlijk, die negerzoenen!

Dus wat is hier nou feitelijk aan de hand? Hoe kan iemand zich hierdoor gediscrimineerd voelen? Ik, als rasechte (niet discriminerende-) trotse Nederlander, verwacht toch ook niet dat ze alle kazen uit de supermarkten gaan halen. Ondanks dat ze ons Nederlanders kaaskoppen noemen?! Joh, dat zijn we ook, who cares! En die “Blanke vla” dan?

Zwarte Piet is zwart omdat hij, toen nog niet iedereen centrale verwarming had, door de schoorsteen heen moest om de cadeautjes af te leveren.
Zwarte Piet, die werkt hard en goed. Niet alleen op zichzelf, maar ook in groepsverband. Zwarte piet is er, om de kindjes blij te maken. Ik zie werkelijk geen racisme in dit blijde verhaal!

Ik respecteer ieders geloof en ieders traditie. Ik respecteer de jehova’s die maandelijks aan mijn deur staan. Ik respecteer de moskee hier in de buurt. Ik respecteer feesten die ik zelf niet vier, zoals het Suikerfeest. Ik respecteer de Ramadan, ondanks dat ik niet begrijp waarom mensen een maand lang met het daglicht niet zouden willen en mogen eten. Dit alles vol respect, ondanks dat ik het dus niet snap. Ik snap het niet, omdat het niet uit mijn vertrouwde Nederlandse cultuur komt.

Maar ik respecteer het wel.

Ik respecteer één ieder! Ook en zélfs al heeft het niets met Nederland en/of zijn oorsprong te maken.

Ik respecteer één ieder, in “mijn” eigen land. De blanke, de zwarte, de bruine, de gele…. Iedereen die hier woont en die zijn stinkende best doet. Het is samen óns land, ongeacht huidskleur of geloof.

Het land is van jou en van mij.

Dus kom op mensen!!!!!!!!!! Laten we naar elkáár toe dan geen racisme uiten en voelen. Ook wat betreft elkaars tradities en (kinder-) feesten. Wij niet alleen naar de feesten die wij hier vanuit de cultuur gezien niet vieren, maar ook vanuit ándere culturen naar die van ons toe.

Pak ons Sinterklaasfeest niet af!

En weet je wat.. die blanke vla mag dan ook in de schappen blijven. Hij is namelijk veel te lekker om te verbannen ;-)…

© Eveline – September 2014

Altijd de Sjaak!

Was gisteren onze jongste dochter nog jarig… Zo was (is) het vandaag de tijd voor de oudste dame om er weer een jaartje bij te mogen tellen. En ja, ‘tis echt; op een uur na zouden ze dezelfde verjaardag hebben gehad (met vier jaar verschil dan)… Dit verzint een mens toch niet ;-).

Mijn eerst geborene alweer zeven jaar! Wow!

Uiteraard mocht zij op school trakteren en aangezien het nogal een onderneming zou zijn om alles en iedereen mee te sjouwen had ik hulp ingeschakeld. Ik had mijn vader gevraagd of hij even bij de twee jongste kids wilde blijven, zodat ik met de oudste en gehele traktatie-bagage naar school kon.

Vlak voor het vertrekken vroeg de drie-jarige telg aan opa;

“Wanneer ben jij jarig?”

“Oh!” zei opa, “dat duurt nog wel even!”

“Nog duizend jaar?” vroeg ze toen.

Waarop de oudste tussen beiden kwam en zei;

“Neeeee, dat duurt geen duizend jaar, opa ís duizend jaar!”…

Gevolgd door twee meiden die omver vielen van het lachen.

Opa’s…. Ze zijn altijd de sjaak! 😉

IMG_2121.JPG

© Eveline – September 2014