Quote of the week ~ •31 

En terwijl ik door het Internet “bladerde” op zoek naar een mooie quote om deze week mee te beginnen, scrolde ik ineens op deze… Eentje van mijn moeder! Letterlijk eentje van mijn moeder, die ik op een tegeltje heb laten drukken, nadat zij was overleden. Dit tegeltje! Deze foto heb ik een aantal jaar geleden online geplaatst en nu komt hij als quote bij Google naar boven. Mooi! 

 
© Eveline – Oktober 2016 

Lang leve de Koning!

Pas sinds dit jaar krijg ik het uit mijn mond: Koningsdag. Het heeft mij een jaar of drie gekost voordat ik “Koningsdag” geen “Koninginnedag” meer noemde. Ja, hallo, sorry hoor… 30 april zat er bij mij nu eenmaal al zo’n 30 jaar in, en dan moet dat er ineens uit. WTF! Je volledige levenskalender is al járen dusdanig ingevuld dat er op 30 april oranje tompouces en boa’s in huis zijn en “ineens” wordt het 27 april; Koningsdag!  Ja dag, Koning! Dat kost gewoonweg even tijd.

Maar enfin, het is gezakt, het is geaard, en sinds dit jaar heb ik ‘m: Koningsdag!! Lang leve de Koning. En Koningin natuurlijk. En hun prachtige prinsesjes ❤ . En vandaag was dat dus alweer zo ver.

Echter, gister was het eerst nog Konings-nacht. Ja. Het grote feest vóór Koningsdag dus. FANTASTISCH! Wééral reden voor een feestje (hoewel wij ook een fles champagne open kunnen trekken en toosten op het feit dat het dinsdag-avond is, het regent, het niet regent, de zon schijnt, er een nieuwe maand is aangebroken, het salaris is gestort, een puistje weg is, een schaafwond dicht, een ruzie bijgelegd, enfin… you get the picture…. en dat daargelaten. Laten we vooral niet afdwalen!). Ik moet bekennen dat ik de afgelopen… 10, misschien wel al 12 of 13 jaar geen konings/koninginne-nacht meer gevierd heb. Lord! De dag dus wel, maar de nacht niet. Godsjonge nee, er kwamen op den duur kinderen, je bent dan allang blij dat je überhaupt de puf heb om op die dag zelf iets te ondernemen. Laat staan de avond er voor nog weg te gaan. HAHAHA, nog weg gaan! Wat een grap.

Maar ja, er komt toch altijd wel weer een moment, dat je je toch weer eens op dat toneel bevindt. Het uitgaanstoneel. Zo maar mondjesmaat. Zo maar pootje-badend. Maar je koekeloert weer eens. Drankjes. Sigarettenrook. Een 3-dagen-durende piep in je oren van de harde muziek (or is that just me?). Gewoon the usual. Als mijn vriendinnen en ik willen afspreken hebben we soms wéken van te voren nodig om een daadwerkelijke afspraak in te plannen, echter de laatste tijd bemerk ik steeds vaker op dat we daar maling aan krijgen. Aan dat maanden ver vooruit plannen. Steeds vaker lijken we te zijn van het “laatste moment”. Vanavond tijd? Ach, waarom ook niet, ja is goed. We leven nu. We willen elkaar nú zien. En dan blijkt er ineens helemaal niet zoveel aan vooraf te moeten. Er blijkt geen weken planning, of dagen organisatie aan vooraf te hoeven. Niet te hoeven en niet te moeten. Zo ook de Koningsnacht. Gisteravond! Eergisteravond werd dat besloten. Oorspronkelijk wilde ik graag met manlief weer eens de Koningsnacht-hort op en de oppas laten komen voor de kindjes, maar manlief zuchtte diep bij het idee om “dóór de weeks?!” uit te gaan. Nee, hij wilde bankie hangen, maar ík mocht vooral gaan. Allrighty then, consider it done !!!! 😛 Vriendinnen-trommelgeroffel !!! Er werd wat over en weer geappt en het was snel rond. “Kun jij? Ja hoor! Mooi, ik ook, we have a date!”.  And so we did.

Na het op bed leggen van de kindjes en het wegwerken van de afwas en een stofzuigje hier, stoffertje daar, was het tijd voor moeders om de uitgaans-vleugels weer eens uit te kloppen. Beetje roestig, beetje onder het stof, maar nog altijd aanwezig! Ik pakte mijn (mommy-) fiets en ging naar de vriendin waarmee ik had afgesproken. Nog een laatste outfit-change en een glittertje in het haar erbij, en we were ready to go…

Koningsnacht

WAT EEN F*CKIN* KOU was het onderweg op de fiets. OH MY GOD!!! En wat een wind. Nou, this better be a good evening, dachten we nog 😉 . Maarrrrr; we zouden het niet laat maken. En ook niet te veel drinken. Dat hadden we afgesproken namelijk. En ik weet, nu zijn dat in de regel de ERGSTE avonden óóit: de avonden dat je het níet laat ging maken en vooral; níet veel ging drinken. Dat zijn over het algemeen de avonden dat je je om half 6 ’s ochtends kruipend naar je voordeur kotst, en vervolgens tot het besef komt dat je alleen een achterdeur-sleutel mee had. In je jaszak. Die je in de kroeg hebt laten hangen. Zo zijn die ik-ga-het-niet-laat-maken-avonden meestal. Dus eerlijk gezegd… hield ik mijn hart vast.

Maar het viel reuze mee! Ik heb niet kruipend de voordeur bereikt (wel de achterdeur, maar enfin 😉 *grapje* ). Het was een tóp avond.

Koningsnacht1

Dat mijn Bavaria-jurkje met twee veiligheidsspelden 3 maten kleiner was gemaakt omdat ik er anders in zwom, dat zag niemand. Ook mooi!

We gingen het niet laat maken en tóch werd het laat. Ongemerkt. Na de laatste prosecco kwam het besef. Het besef van; we moeten naar huis???? Nee natuurlijk niet, het besef van: We hebben HONGERRRRR! We willen voer! Met drie man was 2 zakken friet, 2 frikadellen speciaal en als toetje: 4 broodjes hamburgers het gevolg.

Gewoon het normale na het uitgaan dus 😉 .

Toen ik tegen half 4 mijn bedje in dook, besefte ik wat voor geweldige avond we weer achter de rug hadden. Wat bof ik toch met zulke vriendinnen !! Het maakt niet uit of we elkaar nu met periodes dagelijks horen, of dat er juist dágen over heen gaan:

HET.ZIT.SNOR. 

En dat, is heerlijk! 😀

Hebben jullie ook Koningsnacht gevierd? En zo ja; hoe was die?  =)

Koningsdag1

© Eveline – April 2016

Niet ik hè! 

Niet zeker wetende hoe dat in andere huishoudens er aan toe gaat, maar wij breken de godganse dag onze nek over het speelgoed. Toen we er maar nog 1 hadden (als in 1 kind dus 😅), liep ik de hele dag door achter haar kont aan het speelgoed op te ruimen. Dat heb ik gelukkig al wel wat kunnen laten varen, want dat is geen leven. Ze doen maar een eind en ’s avonds wanneer ze op bed liggen gaat Henny Huisvrouw haar gang. En, niet te vergeten; ik laat ze zélf tussendoor hun speelgoed hier en daar opruimen. Op hun manier dan toch. 

Echter…. toch betrap ik mezelf er nog wel eens op dat ik dan tegen de kinderen zeg; 

“Kom, als jullie niet meer met het speelgoed spelen, dan even opruimen!”, 

en dat ik dan vervolgens (alsnog in m’n eentje!) de Barbie-shit in het Nijntje-bankje aan het laden ben. Gister weer zo’n moment! Ik had het waarempel door; ze beloofden wel op te ruimen, maar vervolgens maaide ik weer als een retard, zielsalleen al het speelgoed. Ik zag de jongste dochter met haar badjas om als een cape, op de bankleuning balanceren. Geagiteerd liet ik weten; 

“Ja…. en WIE is hier weer in haar ééntje het speelgoed aan het opruimen???”. 

De driejarige spreidde haar armen, draaide zich met haar rug naar de bank toe en gilde; 

“JA….. NIET IK HÈ!”, 

en liet zich als een Mega Mindy achter op de bank kletteren. 

“Niet ik hè!”. 

Swredly noticed. 😆 

  
© Eveline – Juli 2015

(Afbeelding verkregen via Google.nl ) 

Ik heb je lief

Ik heb je lief, ook al zijn de scherpe kantjes er inmiddels af. 

Van het verdriet. Niet het lief.

Ik heb je lief. Dan, toen, nu het meest. 

Wanneer de zon op komt, en ook weer onder raast. 

Ik heb je lief, zoals de regenboog ontstaat. En god. Misschien. Of juist niet? 

Ik heb je lief, ook al heb ik geen idee hoe. Of waar je nu bent. En óf je bent. 

Ik heb je lief. 

Bijna drie jaar geleden dat je overleed, en er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan je denk. 

Even. Of heel veel. 

Dat ik moet lachen om je. Of huilen. Of huilen van het lachen. 

Of andersom. Tegelijkertijd. 

In een onbewaakt ogenblik, heb ik je nog altijd lief. 

Ik heb je lief. En ik hoop stiekem dat je bent. 

Het zijn, zoals je was. Voor ons. Voor jou. 

Voor mij. 

Je bent. 

Mama. 

  
* 30-01-1951 

+ 05-07-2012 

© Eveline – Juli 2015

Er restte alleen nog adieu!

“Waarom ik? Waarom een ander!”, 

was wat mijn moeder dikwijls uit haar mond liet vallen, nadat ze te horen had gekregen ongeneeslijk ziek te zijn. Een dappere zin, die mij altijd zal bij blijven. Want ja; waarom zij niet en een ander wel? 

Mijn moeder was een vrouw die vaak naar grote steden afreisde om cultuur te snuiven, het fijn vond nieuwe mensen te ontmoeten en (nog het meest van al!) erg graag schreef. Met veel plezier heeft zij een aantal jaar kunnen en mogen studeren op de schrijversvakschool in Amsterdam en heeft tevens een podiumplek weten te behalen tijdens een zeer prestigieuze schrijfwedstrijd (de raadselige roos). Kortom; ze had talent. En ze vond het heerlijk. 

Wat de ziekte die zij had helaas (ook) met zich meebracht, was dat zij op een gegeven moment niet meer kon schrijven. Ze heeft nog wel een tijdje kunnen typen daarna, maar ook dat was op den duur geen doen meer. Er konden geen woorden meer op papier gezet worden. En dat is voor iemand die graag schrijft, een ware kwelling. 

Op 5 juli 2012 kreeg ik het akelige telefoontje, van één van de zusters van het verpleegtehuis; mijn moeder was die ochtend overleden. Zomaar. Zonder waarschuwing. Adieu. 

Toen ik in de dagen daarna met de uitvaart bezig was, werd ik gebeld door een hele goede vriendin van mijn moeder. Een schrijfster ook. Marjon. Ze liet weten dat zij een tweetal weken daarvoor tijdens het bezoeken van mijn moeder iets had moeten opschrijven van haar. Mijn moeder had voorgedragen, Marjon had genoteerd. En wel het volgende; 

Als het onzegbare, 

niet meer tot woorden 

geboetseerd kan worden, 

rest alleen nog adieu. 

De tekst voor op de rouwkaart was daar. 

Nu is het morgen moederdag. De derde zonder haar! Een cadeautje voor mijn moeder kopen kan natuurlijk niet meer (niet zozeer het kopen, als wel het geven wat een beetje lastig wordt namelijk 😉), maar ik heb voor de gelegenheid wel iets anders gekocht/gemaakt. 

Omdat ík het voor haar nog wel tot woorden kon boetseren. 😊 

  
© Eveline – Mei 2015