Valt er wat te zien? 

Gisteren hebben wij een enerverende zondag gehad. De dag begon al erg vroeg omdat onze jongste dochter om kwart voor 7 eigenlijk wel vond dat ze genoeg geslapen had. I respectfully disagreed, maar oké 😉. 

Lekker ontbijtje gemaakt (zie ook het receptje van gister, klik hier) en tegen toen mijn vader tegen 10en bij ons aankwam om als oppas te fungeren, vertrokken mijn man en ik naar de sportschool. Hij voor de spinning & fitness, ik voor de Global mala (heb je hier nog nooit van gehoord? Klik hier!), waar ik kennis gemaakt heb met (Aqua-) Tai Chi! Wow! Daar komt zéker nog eens een aparte blog over. Ik was erg onder de indruk namelijk. 

Tussen de middag waren we beiden weer thuis en na de lunch riepen de huishoudelijke taken en sommige zó hard, dat we er niet om heen konden. Wasgoed, vaatwasser, stofzuiger. Die zaken waar je niet om heen kunt. Na de huishoudtaken waren onze babyboy en onze kleuter nog bezig aan een middagdutje en de oudste was buiten aan het spelen. (Mijn man trouwens ook, maar dan in de tuin 😋!). Ik begaf me in een luttele 20 minuten waarin ik zowaar zelf even mijn oogjes dicht kon doen. Wat een ervaring! En wat knapt men op van zo’n powernapje! Weer waar geleerd 😁. 

Toen alles en iedereen weer wakker en verzameld was, stapten we op de fiets. Want mensen, wat was het gister heerlijk (fiets-) weer! De kindjes kraaiden van plezier in de frisse maar lekkere na-zomer-wind en bodywarmers waren voldoende. 

We besloten om een lekkere doos waterijs te kopen, vlak voor het naar huis gaan. Op zo’n zonnige dag mag je de middag afsluiten met ijs 😃. Ik stond in de rij bij de winkel, met op 1 arm de baby, en aan de andere arm mijn handtas bungelend. En twee overactieve dochters rond mij heen. We waren weer een heuze attractie. Het was nogal druk en ik had écht het gevoel dat mensen naar me aan het staren waren. Eén man in het bijzonder. Zijn ogen prikte in mijn rug. Ik dacht op een gegeven moment serieus: ‘Valt er wat te zien ofzo???’. 

Eenmaal thuis kwam ik er achter dat er inderdaad wat te zien viel.

Kinderboerderij & gat in broek (voor blog) 012

Een mega groot gat in mijn spijkerbroek. Net bij m’n billen. En nét wanneer ik die ochtend een stringetje aan had getrokken in plaats van een normale onderbroek, waardoor het voor die man niet te zien was en het leek alsof ik in m’n blote reet in m’n spijkerbroek was gestapt. Going commando. 

Valt er wat te zien ofzo???? 

Best! 😂 

© Eveline – September 2015

Oeps! 

Toen de jongste telg vorige week weer een tweetal dagen in het ziekenhuis moest vertoeven, paste mijn vader op de jongste dochter. Ik zou samen met onze babyboy die betreffende middag terug komen uit Gent en mijn vader en Lisa gingen die ochtend een stukje wandelen. Bij thuiskomst aan de voordeur bleek, dat ze zich hadden buiten gesloten. De sleutels pronkten mooi op tafel.  

Oeps! 

Ze zijn toen maar naar opa’s huis gegaan, want ja; een hele ochtend in de kou staan is ook geen optie. 

Echter, toen ik die middag thuis kwam en de sleutel in de achterdeur stak, kwam ik tot de conclusie dat ‘tie open was !!! Open !!! En dat klaarblijkelijk al een hele ochtend, met een “niemand-thuis-huis”. Gelukkig stond de tv er nog 😉. 

Een beetje in mezelf mopperend sloot ik later de middag alle deuren goed af (check-check-dubbel-check) om even een boodschapje te gaan doen. Mij zou dat niet over komen; de deuren niet op slot doen. Mijn god. Ze hadden het huis wel kunnen leegroven! 

Toen ik terug kwam en de achterdeur van z’n slot deed, kon ik onmiddellijk van m’n “high horse” af. Want wat bleek… Het kan de beste overkomen 😉 ; 

  

Oeps! 

© Eveline – April 2015

Twee Euro

We waren met twintig Euro op zak gegaan en daar gingen we het een keer mee doen. Mijn oudste dochter en ik. Heel bewust van die kleine dingetjes halen in de supermarkt, die we op woensdagmiddag wel vaker gaan halen.

De grote boodschappen voor de week zijn dan natuurlijk allang gedaan, maar toch zijn er altijd standaard van die zaakjes die de woensdag dan al op zijn (wij zijn bijvoorbeeld grootverbruikers van brood), ofwel met de grote boodschappen vergeten zijn…. gebeurt ook regelmatig! En áltijd wordt er maar een eind raak gemikt in die winkelwagen, onder het mom van; scannen, pinnen, wegwezen. Nou, die keer een keer niet. Een keer bewust met slechts 20 euro op zak (met voor de zekerheid m’n pinpasje achter de hand 😉. Ja hee; je weet maar nooit!).

Ik was mijn lijstje afgegaan en rekende het samen zo rond de 17 à 18 Euro, maar had daarbij geen bonussen meegeteld én nog hier en daar wat naar boven afgerond. Eenmaal bij de kassa viel het inderdaad dan ook extra mee; rond de € 15,-. Jippie, wat goed van ons!!!

Ik besloot daarna om bij de Gal&Gal nog een flesje rosé mee te nemen. Er zou een vriendinnetje langs komen en een roseetje slurpen is dan nooit verkeerd. En met die 5 Euro die was overgebleven kon zelfs dát nog van die € 20,- af. Bigga up for us!

Uitgekiend en wel sta ik op een gegeven moment met een flesje van €2,99 aan de kassa; een licht fruitige rosee die, volgens de verkoopster, echt héérlijk zou zijn. Niks te goedkoop is duurkoop in deze… dit was gewoon een goedkoop-kan-ook-lekker-zijn-versie.

Ik betaal en kom (semi trots) tot de conclusie dat we gewoon nog € 2,- over hebben!! In gedachte hierover loop ik richting de uitgang, tot ik de oudste dochter ergens tegen aan hoor lopen. Oh goeie god! Ik kijk achterom en zie dat ze tegen een gangpad-stellage is gelopen met, ik vermoed, flessen héle oude en nog veel duurdere cognac. In slowmotion zie ik de flessen tegen elkaar kletsen en in een split second lijkt het allemaal naar beneden te storten. Uit het niets stopt toch het rinkelen en neemt de dochter plots weer een grote teug lucht. Ze was zelf ook erg geschrokken!

Terwijl we naar buiten liepen zei ze;

“Nou mam, was die € 2,- toch ook bijna op geweest, als die flessen waren gevallen. Die hadden we daarmee dan wel moeten betalen!”.

Jaaaaaa, dat denk ik ook wel schat.

Met dat én met het pinpasje 😉.

IMG_6874

© Eveline – Februari 2015

Seniel

Serieus, ik heb af en toe het gevoel seniel te worden.

Vorige week had ik twee tafellakens gekocht, speciaal voor de kerstdagen. Bij het thuiskomen, had ik ze meteen opgeborgen. Op een plaats waarvan ik (terwijl ik ze er neer legde notabene) nog dacht; zo, dit is een magnifieke plek; hier liggen ze veilig voor kinderhandjes, maar wel voor ons zo voor de pak. En het is zó’n gemakkelijke plek, dat ik niet zal vergeten dat ze hier liggen.

Ja.

Jullie raden het al….

Ik ben het dus vergeten!

En op zulke momenten kom je er ineens achter hoeveel kastjes, laatjes, hoekjes & gaatjes je huis heeft.

En daar, waar allemaal dus géén tafellakens liggen.

Enfin, ik heb nog 1,5 week om ze te traceren. Zou moeten kunnen…

Toch?! 😉

IMG_5127.JPG

© Eveline – December 2014

Semi ad rem

Oude bekenden tegen komen kan ofwel heel leuk en gezellig zijn, ofwel heel awkward.

Vorige week trof ik zo’n “oude bekende”. Aardige meisje hoor, maar ze zegt wel eens de foute dingen op het goede moment (of ja; is er eigenlijk wel een goed moment voor foute opmerkingen?). Hoe dan ook, na wat koetjes & kalfjes liet ik aan haar weten, met een dikke smile, dat onze zoon gezegend is met maar liefst drie mama’s; ondergetekende en zijn twee grote zussen.

Waarop zij (in pure ernst!) reageerde, met de “dooddoener”:

“Oh, da’s wel handig, mocht je dan weg komen te vallen…!”,

gevolgd door een pijnlijke stilte.

Yoooooo!!!!!

Ik trok een wenkbrauw héél hoog op en kon in mijn aller-vermoeidheid zo 1-2-3 geen ad rem-gevatte reactie verzinnen. Maak dat mee!

Dus hield ik het maar bij;

“Annnnnnyway, zo te ruiken heeft Max er schijt aan, dus er is werk aan de winkel. Tot later weer… of nou ja; als het goed is dan, hè!”, en terwijl ik verder liep gaf ik haar een knipoog.

Met open mond liet ik haar achter.

Nah, dit valt alsnog wel onder categorie -semi ad rem reageren- dan ;-).

IMG_4460.JPG

© Eveline – November 2014