Ik wacht hier wel!

Zo’n anderhalve week geleden had onze oudste dochter (8 jaar) haar kinderfeestje. Joepie… de… poepie. Met 6 kinderen op pad (of ja; 7, als je onze baby-boy mee telt). Mijn man moest werken, maar ik kreeg gelukkig hulp van mijn vader. 

Kids van school gehaald. In twee keer. Ene club was om kwart voor 12 al uit, de andere om kwart óver 12. Tuurlijk. Ik wacht hier wel 😋. Enfin, bij ons thuis eerst broodje/cadeautje gedaan. Hartstikke leuk natuurlijk. Op de 24 bekers drinken na dan, die omver gingen. Koek aan het plafond. Leverpastei onder de bank. We have been there, we have done that. En dit maakt natuurlijk ook allemaal niet uit hoor, het hoort er bij. Na de broodjes/cadeautjes gingen we op pad! Op pad naar Toversluis, in Sluis. Een Family Fun-parc. And fun it was 😃. Zonder meer! Binnen en buiten vertier, ballonnen, smink, glijbanen en ballenbakken. Gewoon, super 👍👍. Echt, voor een kind één en al paradijs. 

Voor de ouders, tja…. je doet je stinkende best om het niet op een krijsen te zetten. Wanneer je met je eigen kinderen op pad bent, zit je daar toch met een iets relaxtere houding, dan wanneer je andermans kinderen ook onder je hoede hebt. Althans, dat heb ik dan toch. Ze vlogen van links naar rechts. Vervolgens zag ik ze richting de waterbootjes gaan. Ooooh, nee, ho, ho….. Ik vloog naar buiten en trok natuurlijk allereerst weer aan een deur waarbij je moest duwen. (Dit overigens de hele middag hoor, want kwam je langs de andere kant moest je natuurlijk wél trekken. Maar dan duwde ik weer. Of andersom. Weet ik veel! Echt, de intelligentie van een garnaal, werkelijk!). Ik stevende op het water af en hoorde mezelf paniekerig vragen of iedereen daar toch wel z’n zwemdiploma heeft. Onze dochter van net vier gilde als hardst “ja!”. De enige van de betreffende dames die het juist nog níet heeft 😂, maar oké. 

Terwijl ik met de jongste dochter terug naar binnen liep, zag ik bij onze baby-boy (die braafjes in de kinderwagen te wachten zat) een donker bruine vlek ontstaan op z’n broek. AAN DE ONDERKANT INMIDDELS. Oh… Lord! Met hem gelijk naar de toiletten gegaan. Geen baby-voorziening. Hoe is het mógelijk! Dan maar op de vloer. Met een derde ben je inmiddels wel wat gewend. De poep hing langzamerhand tot in z’n haar, dus verschonen was in deze geen overbodige luxe. Ondertussen bidde ik maar, dat de kids in de waterbootjes bóven water bleven. Allerlei angstaanjagende beelden schoten door m’n hoofd, maar ik suste die gedachtes met het feit dat ze allemaal een zwemdiploma hebben. BEHALVE ONZE JONGSTE DOCHTER… Oh nee, ik moet terug. Dalijk jumpt ze uit de ballenbak alsnog het water in. Baby was verschoond. Terug. Terug. TERUG!! 

Terwijl ik met een diarree-walm om me heen terug de toilettengang op liep, passeerden wij…. een speciaal toilet, helemaal alleen voor mama’s en baby’s. Ja hoor! En ik maar moeilijk doen, gehurkt, met mijn schone jasje onder vieze baby-billen, die anders op koude tegels zouden liggen. Stront tot over m’n ellebogen. Echt! Hoe kan het ook anders! 😜 

Eenmaal terug bij onze tafel kwamen al snel de frietjes met de knakworsten. Geen kind te bekennen, maar wel 6 porties patat met worst die koud stonden te worden. 

Ach ja, 15 minuten later zat dan toch iedereen van ons groepje aan tafel. Ze genoten van de koude friet. Ik hoorde zelfs iemand zeggen; 

“Beste verjaardags-maaltijd ooit!”. 

Waarop ik me gelijk afvroeg wat voor bagger dat kind thuis dan wel niet te vreten krijgt. Of wacht, het was ons eigen kind die dat zei. 

Hmmz. Awkward! 😉 

Allé vooruit. De middag vorderde en thank god, was het op een gegeven moment bijna tijd om naar huis te gaan. Kindergeluk is het mooiste wat er is, maar wat betreft zo’n kinderfeestje; genoeg is genoeg. We gingen echter niet weg voordat iedereen met z’n gezicht nog ondergedompeld werd in de smink. Leuk! 

“Jij ook, mam?”. 

Nah! Ik wacht hier wel! 🙈 

En eindelijk; het moment was daar. We konden naar huis…. op naar de auto’s! En nét toen ik dacht, dat we alle gebruikelijke sores van zo’n kinderfeestje wel gehad hadden, kwam één van de vriendinnetjes van mijn dochter naast me lopen. Ze had haar volledige gezicht van boven tot onder als panter laten sminken en zei; 

“Mooi hè! En ja… ik ben eigenlijk hartstikke allergisch voor smink, maar ik wilde het zó graag!”. 

Uuuuh…. 😳. 

Weet je wat… de volgende keer; wacht ik gewoon hier wel! (Thuis ofzo 😋). 

  
© Eveline – September 2015