GO!

Onze zoon Max (2 jaar) is een heerlijk jongetje en bovenal een grote knuffelkont. Een zaligheid! Echter, het 2-jarige peutertje is ook wel eens een hele grote stouterik. Gelukkig maar, want zo hoort het ook op die leeftijd, niet waar?! Desalniettemin hoort het er óók bij dat we ‘m dan, in de zogenaamde goede opvoeding, laten weten c.q. waarschuwen, wanneer hij iets doet wat niet mag. En luistert hij dan nog niet, pas ik het 3-2-1 principe toe. Met de dochters doe ik dat al jaren: ik tel af van 3 tot 1 en na 1 komt er écht niks meer. Nul is niks. De dochters weten dan ook dat ze na 1 nog werkelijk een fractie hebben om te reageren zoals ik dat wens, en gebeurt dat niet, dan is er stront aan de knikker en komen de consequenties boven tafel.

Sinds kort pas ik dit principe ook bij Max toe en warempel, hij begint ’t te begrijpen. Maar Max zou Max niet zijn, als hij er zo nu en dan toch geen draai aan zou geven.

Hij wilde onlangs niet naar boven om te gaan slapen en we stonden samen onderaan de trap. Ik zei tegen hem:

“Nu ga je óf zelf de trap op, óf ik draag je!”.

Luttele seconden gingen voorbij, maar Max verroerde geen vin. Ik was het beu en liet hem weten dat ik ging aftellen en als hij dan dus niet zou luisteren, ik hem zou dragen (wat hij niet leuk vindt, want hij wil namelijk altijd ‘ZELLUF LOPEN‘ op de trap). Dus daar ging ik:

“Drie… twee.. één…”,

Waarop Max mij met een grote grijns aan keek en gilde:

“GO!!!!”,

en hij snelde naar boven.

Sta je dan, met je goede gedrag.

img_5820

© Eveline – November 2016

Max Sneijder 

Toen ik met ons zoontje (Max, net 2 jaar) bij het zogeheten “bureautje” kwam afgelopen week, bemerkte ook díe arts op, dat onze zoon wel erg klein is. Wel volledig in proportie hoor, maar ja; “wel een klein menneke hè?”. 

Tja… niet dat zijn ouders nou zo groot zijn (resp. 1.69 voor z’n vader en 1.63 voor z’n moeder), maar hij is zélfs iets kleiner dan zijn zussen toen zij zijn leeftijd hadden. 

Ja. Ja. Jaaaahaaaah, hij is klein, I know! 

Het is net een lopende baby. Alleen dan issie toch echt al 2. 😆😉 

Wel concludeerde de arts tevens dat Max zo’n enorm goede fijne motoriek heeft en verder volledig op schema (zo niet zelfs iets voor) loopt op/met z’n ontwikkkeling. Tell me something I don’t know! 😉 

Toen vroeg hij of “Maxje” al tegen een balletje kon schoppen? Al was het een klein tikje? Coeshie coeshie?!?! 😜 

Ik gniffelde. Want ons “Maxje” kan niet zomaar een klein tikje geven, hij schopt volwaardige harde doelpunten! For real !!  “Voetjebal” zou helemaal iets voor Max zijn (binnenkort maar eens een proeflesje voor ‘m). 

Enfin…. de arts gooide hem, met enige gepaste medelijden (want och, wat was het boefje toch klein!) heel voorzichtig een balletje toe. Ik zweer het; maar Max trok op dat moment een wenkbrauw op, gooide zijn voet naar achter en haalde me daar uit!!!!!!! Met open mond zag de arts de bal bijna z’n eigen mond in verdwijnen. 

En dat niet alleen, maar toen de bal terug rolde, gaf Max een schwalbe, een selfie en een freestyle voetbal-truc. 

Bijna dan. 

Met grote lede ogen zag de arts dit aan en zijn reactie was oprecht, alsmede de énige juiste; 

“Nou! Hij is misschien wel klein, maar voetballen kan die wel!”. 

Ja! 

Net Wesley Sneijder! 

Dus ja, wie weet over een jaar of 20…. voetbalt Max ons wel wereldkampioen 😋… 


© Eveline – September 2016 

Oppassen

Toen opa voor de vaste opa-oppas-dag voor de deur stond, begon de drie-jarige dame een beetje te mokken. Te draaien. Te miepen. Te stieren. Omdat ze niet wilde zeggen wat er scheelde, ging ik dan ook gewoon verder waar ik mee bezig was; boterhammen smeren in de keuken. 

Na een klein tijdje kwam ze toch af en liet me weten; 

“Ttttt, mam, ik heb vandaag helemaal geen zin om op opa te passen. Kan jij het niet een keer doen?”. 

  
© Eveline – Juni 2015

Advies wat iets te letterlijk werd opgevolgd

Onze jongste dochter is sinds kort overdag zindelijk. Fabulous! Ze is met haar 3,5 jaar wel wat aan de late kant (of althans, later dan onze oudste die op 2 jaar en 2 maanden overdag al zindelijk was), maar desalniettemin nog netjes ruim op tijd voor ze naar de basisschool gaat. 

Ondanks dat ze het nu elke keer aangeeft en soms ook gewoon op eigen houtje, zonder hulp naar haar potje of de grote wc gaat, moeten we haar er zo nu en dan tóch nog wel eens aan herinneren. 

Afgelopen vrijdag had opa (mijn vader) de oppas op de twee dochters en ineens zag hij de jongste staan draaien en dansen. Hij vroeg aan haar; 

“Meisje, moet je plassen?”. 

Een hevig geknik volgde. 

“Nou, ga dan op je prinsessenpot zitten!!”, was zijn reactie. 

Dit deed zij. Echter, even later was luidkeels gehuil te horen. Mijn vader snapte er niets van en haastte zich naar de gang (waar dat potje staat). Hij trof een huilend kind aan op de pot, maar wel plas overal op de grond. 

Wat bleek; ze was wel op de pot gaan zitten… 

… maar had het deksel niet open gedaan. 

Oeps! 

Nou ja, mensen, ze was in ieder geval wél op het potje gaan zitten 😉. 

  

© Eveline – April 2015

Wat heeft dit voor zin?

Op vrijdag past mijn vader altijd op onze twee dochters, terwijl de jongste telg (ons zoontje) een dagje kinderdagverblijf mee pikt. Opa haalt dan die dag met de jongste dame, de oudste om kwart voor 12 van school en een middag gevuld met avontuur volgt.

Terwijl de 3-jarige dame en opa gisteren te voet naar de basisschool liepen, hadden ze de hond ook mee. Aan zo’n lijn, die je heel lang kunt maken. Op een gegeven moment pakte Lisa het midden van die lijn vast en begon er enthousiast mee op en neer te zwaaien, waarop mijn vader zei;

“Meisje, wat heeft dit nou toch voor zin?”.

Ze stopte abrupt, tilde een wenkbrauw op en dacht er het hare van. Ze liepen verder en enkele minuten later vroeg Lisa of ze het begin van de lijn, bij de houder eens vast mocht houden. Dat mocht van opa.

“Oh en opa, kun jij de lijn aan die kant dan eens oppakken? En dan zo gaan staan… Nee, nee; zó gaan staan!”.

Mijn vader deed precies wat ze wilde, als een marionettenpop. De hond wachtte met smart.

“En nu met die lijn op en neer zwaaien, opa!”.

Hij volgde de stappen die zij hem opdroeg. Vervolgens was het even stil en doordringend keek Lisa naar opa. Ze opende haar mond en zei op scherpe toon;

“Opa… wat heeft dit nou toch voor zin?”.

Ze mikte de houder weg en liep verder.

Sta je dan! Als 65- jarige! 😉

IMG_4498.JPG

© Eveline – November 2014

Gehaaid!

Absoluut! Onze 3-jarige telg is gehaaid. Gehaaid en gewiekst. Zo is zij feitelijk overdag gewoon zindelijk, maar hier heeft ze nog wel eens “schijt” aan. Zinnen als; ‘Oh jee, ik ga het nu in m’n broek doen!’, passeren zo nu en dan dan de revue.

Zo zei ik gisteren tegen haar;

“Wat doen we als we moeten plassen?”

Ze negeerde mij volkomen en bleef stug Nickelodeon kijken. Ik zette de tv uit, ging voor haar staan en herhaalde mijn vraag. Op mijn vraag gaf ze echter geen antwoord, maar ze wees wel nonchalant naar de uitgezette tv en zei;

“Geef ik echt niks om hoor!”,

stond vervolgens op en liep zelf alvast maar naar de gang, wetende dat die opmerking vermoedelijk niet geapprecieerd zou worden en dat een time-out op de mat het gevolg zou zijn.

Hebben wij weer, zo’n kind! 😉

IMG_2274.JPG

© Eveline – September 2014