Reisverslag 11; Fraser Island, Brisbane, South Bank, opnieuw in Sydney, Hong Kong en terug naar huis.

Vandaag het aller laatste reisverslag van de reeks, die ik schreef tijdens mijn backpackreis door Australië in 2005. Ik stapte in mijn eentje op 21-jarige leeftijd op het vliegtuig (met een groep van Australian Backpackers) en heb 3 maanden lang gebackpackt en de tijd van mijn leven gehad. 😀 Het was mij een waar genoegen om dit met jullie te delen en hopelijk in de toekomst weer een andere reeks reisverslagen. Per slot van rekening; nog méér dan genoeg te zien in de wereld ;-). So here goes… het laatste verslag vanuit Australië…

MeInAustralia

Neem in deze blog-reeks een kijkje in het leven van een backpacker. 

© Eveline – November 2016

////////////////////////////////

Sydney, 04 april 2005, 01:27 pm (ofwel: half 2 ’s middags).

Hallo hallo,

Hoe gaat het allemaal bij jullie in Nederland? Hier in het verre Australië alles prima :-D. Ik zit weer goed in mijn vel en heb de afgelopen week ook weer erg leuke dingen ondernomen en gezien. Tevens heb ik voor morgen een vlucht weten te bemachtigen richting Hong Kong, daar nog een dagje te zijn en dan vanuit Hong Kon naar Amsterdam te vliegen. Dit is dan ook mijn allerlaatste reisverslag vanuit Australië (van deze reis dan toch 😛 ). Ik zal ook deze keer, as usual, weer beginnen waar ik de vorige keer gebleven was…

Vorige week dinsdag (29 maart) ben ik, nadat ik m’n site weer geupdate had, lekker over het strand van Hervey bay gaan lopen. Het was namelijk schitterend weer en zo’n strand-bezoek doet een mens dan extra goed. Lekker pootje gebaden en nog even met Kim gebeld, die zich nog altijd in Cairns bevindt. Na een tijdje strand en een leuk telefoongesprek met Kim, ben ik terug naar de Hervey Bay Esplanade gegaan en ben daar toen een hapje gaan eten. Gesmuld en dat met zo’n uitzicht!!! Genieten ten top.

HerveyBay.jpg

Na het eten liep ik terug naar mijn hostel en liep langs een terrasje in de buurt. Daar zat een clubje gezellig te borrelen. Geen gek beeld, in de buurt van allemaal hostels ;-). Er was een meisje aan het woord en ik keek haar aan, en nog eens, en nog eens…. en WAREMPEL! Die ken ik!!! Ze herkende mij ook en hard geschater was van beide kanten het gevolg. Dit meisje, samen met een vriendin van haar, hebben ook fruit geplukt in Mildura, toen wij dat daar ook deden. Samen met 360 graden zon, druiven staan knippen. Dan heb je toch een band opgebouwd dacht ik zo! Ze vroegen me gezellig mee aan tafel en heb daar nog enige uurtjes mee gelachen (en oké; ook mee geborreld, haha). Daarna naar het hostel gegaan om op tijd naar bedje te gaan (was vóór 11 uur in ieder geval). Een goede nachtrust zou me goed doen… en dat deed het dan ook :-D.

Woensdag (30 maart) had ik mijn Fraser Island-tour. In alle vroegte werd ik opgepikt om naar de boot te gaan die ons naar het eiland zou brengen. In de bus kwam ik al gelijk in contact met een super aardig Nederlands meisje; Claudia. Hartstikke gezellig en we hebben dan ook zo goed als de hele dag met elkaar opgetrokken. De boottocht naar Fraser Island duurde ongeveer 50 minuten en het was werkelijk genieten. Schitterende uitzichten en heerlijk weer, op het water, gezelligheid, een frisdrankje erbij… wat wil een mens nog meer? Nadat we aan waren gekomen op het eiland  gingen we met z’n allen (we bestonden uit een groep van ongeveer 70 (!) mensen) de bus in en vervolgden onze trip door het Yidney Scrub Rainforest.

yidney-scrub-rainforest

Door kleine doorgangetjes/weggetjes heen rijden was een hele ervaring an sich en tevens werden we tegelijkertijd voorzien van allerlei informatie. Hoewel Claudia & ik  er maar bar weinig van mee kregen, omdat we te druk waren met schaterlachen, vanwege een continuïteits-flow aan ‘FRIENDS‘-quotes. Aan de andere andere kant van de wereld. Moet kunnen, niet waar?! FRIENDS makes friends ;-). Enfin, daarna zijn we nog een heel stuk gaan lopen door het regenwoud en dat was echt adembenemend. WOW! Na het regenwoud was het tijd voor de lunch en dit was een zeer uitgebreid buffet…. smullen maar !!! Na de lunch hebben we Eli Creek bezocht, alsmede Lake Garawongera. You gotta see it, to believe it.

eli-creek-oz

Ook hebben we Ship Wrek Maheno bezocht. Dit was ook echt fascinerend. Ongelooflijk om te bedenken dat dit een daadwerkelijk écht schip-wrak is. Niks namaak!

ship-wrek-maheno

Het was echt een hele leuke dag en er is weer een hoop af gelachen. Rond een uurtje of 6 ’s avonds waren we terug in Hervey Bay en zijn Claudia en ik lekker uit eten gegaan en daarna nog op stap. Hebben daarna e-mail adressen uitgewisseld en sloten af met: “We will keep in touch!”.

(Which we didn’t overigens, ná onze reis :-P, but on that one day, we had a blast together 😀 ~ Kleine note van nu 02/11/2016)

De donderdag (31 maart) had ik besloten om nog een dagje langer in Hervey Bay te blijven. Ik had het er goed naar mijn zin, so; why not?! Die dag heb ik heerlijk rond gelopen in het centrum, winkeltjes bezocht, koffie gedronken en foto’s gemaakt. Tevens hoorde ik die dag van de vliegmaatschappij dat er dinsdag een plekje voor me vrij was gekomen op de vlucht van Sydney naar Hong Kong, daar een dagje verblijven en dan van Hong-Kong naar Amsterdam. En dat was goed nieuws, want het was langzaam-aan tijd om naar huis te gaan. Ik was dan ook zeer verheugd met dit nieuws. Mijn waanzinnige trip in Australië komt ten einde, maarrrrrr: niet zonder feestje. Die avond ben ik met mijn 2 kamergenoten (Cassie uit Londen en Geri uit Canada) lekker naar een Pizzeria gegaan en daarna naar een kroeg. We hebben geproost alsof ons leven er vanaf hing. Heerlijk, glashelder en genoten =).

De vrijdag (geen grap; wel 1 april) was het héél vroeg mijn bedje uit. Ik werd namelijk om 05:20 uur opgehaald (met een lichte kater) vanaf mijn hostel om naar het busstation te gaan. Daar pakte ik om 06:00 uur de bus richting Brisbane. De rit naar Brisbane is een busrit van ongeveer 6 uur. Onderweg ook nog door Noosa Heads gereden; geweldige badplaats ook!!!

noosa-heads

Eenmaal aangekomen in Brisbane heb ik een taxi naar mijn hostel genomen (die ik natuurlijk vóór vertrek uit Hervey Bay al geboekt had) en nadat ik was ingecheckt ben ik met de bus naar het centrum gegaan. Brisbane: een bruisende en gezellige stad, vol leuke winkeltjes en straatmuziek. GEWELDIG! Helemaal een stad voor mij !!! Voor wie niet ???  😀 Enfin, op een gegeven moment liep ik een heel groot winkelcentrum binnen en moest naar het toilet. Dus, wc gezocht en stond daar in de rij te wachten. Op datzelfde moment was een meisje haar handen aan het afdrogen, ze draaide zich om en…. AAAAH!!!!  We kenden elkaar ook al!!! Zij, samen met haar vriend, verbleven in hetzelfde hostel in Melbourne als wij, ergens op de helft van de reis. Zij was het dan ook die, naar aanleiding van onze gezette piercings, lachend had geconcludeerd: “Die gekke Nederlanders ook!”. Touché! Wat is de wereld toch daadwerkelijk klein. Even gezellig gekletst en elkaar gedag gezegd. En wie weet: tot ziens,  you never know, dat bleek maar weer ;-). Aan het einde van de middag was ik terug naar mijn hostel gegaan en maakte ik kennis met mijn kamergenootjes: 2 aardige meiden uit Engeland. Ja ja, je ontmoet een hoop mensen, op zo’n reis ;-). ’s Avonds niet veel meer gedaan, behalve mijn tas her-ingericht, gekookt in de grote algemene hostel-keuken (met enorm cool en groot kook-eiland) en daarna op tijd naar bedje gegaan. zZzZzZz.

brisbane

Zaterdag (2 april) ben ik om 10.00 uur uitgecheckt in mijn hostel, tassen in de luggage-room gedropt en ben ik naar de South Bank van Brisbane gegaan. Daar hebben ze ook dat strandje, wat door mensen is aangelegd, met de wolkenkrabbers op de achtergrond. GENIAAL! En ja; dat wilde ik dus wel eens met eigen ogen zien!! En werkelijk: te gek !!!

south-bank-beach

Daar even rond gelopen en er was tevens markt die dag, dus er hing een extra gezellig sfeertje. Daarna een paar uurtjes op het strand gespendeerd. Toen kreeg ik een smsje van Claudia (van Fraser Island) om te zeggen dat ze die dag ook zou aankomen in Brisbane en of ik er ook nog was. JAAAAAH, nog zeker wel tot 2 uur ;-). Haar op de valreep nog even gezien op het strand en dat was wel erg gezellig. Toen heb ik om 3 uur ’s middags de bus weer gepakt en dit keer richting…. Sydney. Terug naar Sydney!! Een busrit van wel 15 uur stond me te wachten. Ik was even onder de pannen dus.

Tja, en wat kan ik over zo’n lange busrit zeggen? Lekkere stoelen? Leuke mensen ontmoet? Lekker hapjes en drankjes? Uhm… NEEN! Maar naar omstandigheden was het een fijne rit en de zondag-ochtend (3 april) kwamen we rond een uurtje of half 7 in de ochtend aan in Sydney. Eerst was ik van plan te lopen naar m’n betreffende hostel die ik de dag daarvoor vast gelegd had, maar nadat ik op de kaart had gekeken kwam ik tot het besef dat het toch wel een tyfus stuk was, zo te voet, met een gigantische backpack op de rug. Foutje, bedankt ;-). Dus, toch maar een taxi gepakt. Ingecheckt in m’n hostel en voor de eerste keer sinds EVER een “single room” genomen i.p.v. een “dorm-room”. Het was (omgerekend in Euro’s) zo’n 14 euro duurder, maar die 14 euro konden me heel even gestolen worden. Even lekker alleen op een kamer. Een paar uurtjes geslapen en toen de city of Sydney weer in. Het voelde gek genoeg een beetje als thuis komen. Het was prachtig weer in Sydney en ik besefte ineens dat het niet meer zo heel lang zou duren of de herfst zou beginnen hier. Ik had een heel seizoen meegemaakt in Sydney, namelijk de zomer :-D. Wow. Tevens die middagdag (gisteren dus) mijn foto’s van mijn vorige reisverslag op mijn foto-site gezet en ’s avonds lag ik in mijn bedje nog wat foto’s na te kijken. En ineens kwam het besef: SHIIIIIIITTTTT! Ik heb mijn kabeltje van mijn digitale camera laten liggen in dat Internet-gebeuren. Crap! Stomme muts ook dat ik ben! Nu wist ik dat dat supermarktje (want dat was het ook: in die supermarkt is dat “Internet-gebeuren” namelijk, middenin het gangpad: 3 computers naast elkaar, haha) 24 uur per dag open. Hmmmz… zou ik mijn warme bedje uit gaan, om de koude gure zomer-avond in te lopen, op zoek naar mijn kabel? Op dit tijdstip? YES YOU ARE… domme muts! Had je het maar niet moeten laten liggen. En wat denken jullie… het lag er nog! Netjes naast de middelste computer. Pjieuw! Had ik (weer!) geluk.

En maandag… ja maandag… vandaag dus! 4 april 2005. Mijn laatste volledige dag in Sydney. Mijn allerlaatste dag in Australië. AAAHHH! Of nou ja: voorlopig de laatst dag dan. Ik ben zeker van plan hier nog eens terug te komen. Vandaag heb ik me ingecheckt in hetzelfde hostel als waar ik 3 maanden geleden mijn reis begon: Morgans !!!

MeInHostel

Dat vond ik wel een mooie afsluiting: eindigen, waar je begonnen bent! Nadat ik zo meteen dit reisverslag af getypt heb en mijn foto’s apart upgeload heb, ga ik nog even het centrum in en tevens nog langs het Travellers Contact Point, want er was nog wat post voor me binnen gekomen. Dat willen we natuurlijk nog wel even ophalen. Tja, en wat doe je verder op zo’n dag? Gewoon, genieten. De Australische lucht opsnuiven. De wind voelen op je gezicht. Je voeten op Sydney-sche bodem.Nog even het besef hebben van het aan de andere kant van de wereld te zijn. Toch wel een gek idee om hier morgen weg te gaan…

Maar morgen is het zover: in de middag vliegt dit meisje naar Hong Kong, vertoeft daar een kleine dag en pakt daarna het vliegtuig naar Schiphol. Naar Amsterdam, waar ik opgewacht zal worden door mijn vriend en een paar vriendinnetjes, die ik allemaal ENORM gemist heb.

Time to go home…. Maar wat een trip! Wat een reis! Wat een ervaring! Neemt niemand me meer af (op eventuele dementie op 90-jarige leeftijd na dan… ja oké, daar kan niks tegen op 😛 Als de Backstreet Boys maar blijven hangen dan 😉 ).

Buitenom een heel scala aan Backstreet Boys-nummers (natuurlijk!), is een ander nummer wat ik ook tijdens al de busreizen langs de westkust veel gedraaid heb: ‘Have a little faith in me‘, vertolkt door Ilse de Lange. Dat nummer, samen met zo’n beetje álle nummers van de Beach Boys uit de jaren ’60 (die Kim en ik in onze gekochte backpackers-Ford Falcon-auto, werkelijk grijs draaiden) zullen mij voor altijd aan mijn backpackreis doen denken. Zalig !!! =) F*CK ZEG, wat zal ik dit gaan missen! Dus dan zeg ik maar….. op naar het volgende avontuur! 😀

Pas goed op jullie zelf, dan doe ik dat ook :-D.

Dikke kus, Eveline 

Deze diashow vereist JavaScript.

////////////////////////////////

NB: De reisverslagen waren origineel geschreven zonder foto’s (die publiceerde ik toentertijd wel via een fotowebsite, maar stonden niet in mijn reisverslagen zelf). De foto’s heb ik er nu achteraf bijgevoegd! Een aantal zelfgemaakt uit eigen archief dus, en een aantal verkregen via Google.nl !)

Reisverslag 10; Nieuw hoofdstuk, Townsville, Magnetic Island, Mackay & Hervey Bay.

Met het nieuwe blogrooster ingevoerd, zal ik voorlopig op de woensdagen (een enkele woensdag uitgezonderd!) een reisverslag blijven publiceren, wat ik schreef tijdens mijn backpackreis door Australië in 2005. Ik stapte in mijn eentje op 21-jarige leeftijd op het vliegtuig (met een groep van Australian Backpackers) en heb 3 maanden lang gebackpackt en de tijd van mijn leven gehad. 😀

MeInAustralia

Neem in deze blog-reeks een kijkje in het leven van een backpacker. 

© Eveline – Oktober 2016

////////////////////////////////

Hervey Bay, 29 maart 2005, 04:16 pm (ofwel: kwart over 4 ’s middags).

Hallo lieve mensen,

Hoe gaat het met jullie? Ik hoop goed lieverds :-D. Hier ook alles goed. Of nou ja; ik heb me eerlijk gezegd wel eens beter gevoeld (daarover meer later dit verslag), maar al met al gaat het oké hoor 🙂 . Ik zal eerst maar weer eens de draad oppakken waar ik bij het vorige reisverslag was gebleven.

meandkanga

Nadat ik mijn website weer had upgedate vorige week maandag, heb ik gelijk daarna nog wat gesolliciteerd op enkele receptioniste baantjes. Baat het niet, dan schaadt het niet. Er zijn ook plenty of horeca baantjes voor de backpackers beschikbaar, maar daar kan ik i.v.m. mijn pols helaas niet meer op in gaan momenteel. Dus dan zoeken wij het maar in een andere hoek, maar die hoek is ietwat lastiger ;-). Die avond zijn Kim & ik een lekker hapje gaan eten bij “Fasta Pasta” en na het eten hebben we nog een biosje gepakt. We hebben “The Hitch” gekeken… geweldige film!!! =)

fastapasta

Dinsdag (22 maart dus) was de dag dat ik, na erg lang tobben en piekeren, definitief besloten heb om toch eerder naar huis te komen. Het was natuurlijk oospronkelijk mijn bedoeling om minimaal een maand of 8 in Australië (en aansluitend Nieuw Zeeland) te blijven! Alleen omdat de ernst met mijn pols met de dag toeneemt en duidelijk is geworden dat deze pols gewoon onder het onvermijdelijke mes moet (waar de arts mij vóór vertrek al voor gewaarschuwd had dat dit zou kúnnen gebeuren), moet ik gewoon verstandig handelen. Natuurlijk voor een backpacker geen leuke beslissing, maar niet getreurd: want ik heb diezelfde dag nog, gelijk een super leuke route van een dikke tweetal weken uitgestippeld die ik dan in mijn eentje nog ga afreizen en ondernemen. ZIN IN! En dat is natuurlijk ook geweldig :-D. De dag van vertrek was meteen ook bepaald, en wel: zaterdag. Dat betekende: de laatste 4 dagen samen met Kim. Die avond hebben Kim en ik voor Jenny & Chris (waar we inmiddels toch alweer even gratis en voor niks mochten verblijven) een echte Hollandse maaltijd klaar gemaakt, namelijk: Hutspot! En ze vonden het …. ZALIG!

De woensdag was het een regeldagje voor me. Bus-ticket regelen om die zaterdag weg te kunnen uit Cairns, vliegmaatschappij gemaild om de vluchtgegevens te wijzigen/vervroegen met tevens een andere itinirary, post opgehaald bij het Travellers Contact Point, en ga zo nog maar even door. Busy-busy-busy. Er komt een hoop bij kijken als je je reisplannen om wil gooien, haha ;-).

travellerscontactpoint

Na het enorm drukke haast,vlieg-&regeldagje van woensdag, was het de donderdag CHILL-tijd. Lekker uitgeslapen om te beginnen dus. Is toch vervelend hè; dat Backpackers-leven, hihi. Tevens kreeg ik van mijn mams te horen dat ik gelukkig gelijk al op de wachtlijst kon worden geplaatst voor de betreffende operatie aan mijn pols. Jeeeej, dat was goed nieuws, want ik wil er bij thuiskomst in Nederland verder geen gras meer over laten groeien: opereren die hap! ’s Avonds kwam een vriendin van Jenny & Chris langs en hebben we aan de pizza & wijn gezeten. YUM! We hebben erg veel gelachen en een super leuke avond gehad. Wel kreeg ik overigens die dag ook te horen dat er tot eind april geen plek meer was op de vluchten van Auckland naar Amsterdam. Hè shit, dacht ik nog. Want ja: ik wil ná Australië graag ook nog wel iets van Nieuw Zeeland gezien hebben voordat ik de lange rit terug maak naar Nederland. Toen maar weer een mailtje terug gestuurd met de vraag of ik dan vanaf Chrischurch wél half april richting Amsterdam zou kunnen. Lossen we het toch zo op? Dacht ik…

Enfin, de vrijdag hebben we een héérlijk dagje aan het super de luxe zwembad door gebracht, wat Jenny & Chris in hun achtertuin hebben. En niet zomaar een zwembad, maar gewoon een heel subtropisch paradijs. En dat is daar dus allemaal heel normaal, dat je dat hebt. Wij zijn al blij met een opblaas badje van de Intertoys, hahaha, maar dat daargelaten.

Later die middag zijn we met z’n allen naar de Esplanade van Cairns geweest. WOW!!!

esplanadecairns

Ik had vanaf die dag toch wel een beetje een rare kriebel in mijn buik, want ja: vanaf de dag daarna zou ik alleen verder reizen. Nu ben ik ook met die intentie op het vliegtuig in Amsterdam naar hier gestapt: in mijn eentje op backpack-avontuur, alleen als je dan al ruimschoots 2,5 maand samen hebt gereisd met een reismaatje met wie het gigantisch goed klikt… ja… dan is’t toch even slikken. Niet omdat je dan alleen gaat reizen (want dat is en blijft super gaaf!), maar omdat je niet meer sámen bent, met het maatje met wie het zo goed matched. ’s Avonds hebben we lekker Indisch gegeten waar Jenny een aantal uur voor in de keuken had gestaan en daarna heb ik alles bij elkaar gepakt. Backpack, tasjes, papierhandel, paspoort, gewoon alles. Ik was voorbereid voor de dag, die daarna komen zou :-D.

Zaterdag 26 maart brak aan. Heel vroeg opgestaan en mij om 07:10 uur ingecheckt bij de bus waar ik mee zou gaan reizen. Het is een Hop on/ Hop off – principe, maar je moet van te voren WEL boeken en laten weten waar je “op-hopt” en waar je er weer “af-hopt”. Mijn reis zou die dag naar “Townsville” gaan. Het afscheid van/met Kim was niet zo makkelijk. Tja, dat is ook niet zo gek na bijna 3 maanden samen gereisd te hebben. Het hoort er allemaal bij! Ik zal je missen lieve Kim !!! Heel, heel erg! (Note, die ik er nu, 12 oktober 2016, bij zet: Kim en ik hebben elkaar sinds die dag (tot op heden) nooit meer gezien! Wel nog altijd contact gehouden, maar nooit meer “live” gezien. Shit man! Kim: het wordt tijd!)

Townsville.jpg

In Townsville kwam ik met de bus rond een uurtje of 13.00 uur aan. Na mijn backpack uit het laadruim te hebben gepakt, kwam ik al gelijk in contact met meiden uit Ierland & Canada, die er dus ook in Townsville uit gingen. Ze gingen daarna met de ferry naar Magnetic Island. Hmmmz, dat klinkt eigenlijk wel leuk! En dus, meteen ook maar een Ferry-ticket geboekt. Van te voren natuurlijk wel eerst even gebeld of er nog een hostel was met plaats, en ja wel hoor: geen probleem !! Geboekt, betaald en gaan met die banaan. Zo leuk; die vrijheid als backpacker.

magnetic-island

Eenmaal op Magnetic Island aangekomen, hoorden we dat er die avond een FULL-MOON party zou zijn. Hoe cool! Enfin, toen met de bus naar het hostel. Nadat ik ingecheckt was, liep ik richting mijn kamer. Althans: een dorm. Het is op Magnetic Island zo ontzettend warm dat het dus échte dorms betreffen, zonder ramen, maar wel met open stukken, en met hele lage daken, die bijna tot de grond reiken. Zo ontzettend vet!

dorms-magnetic-island

Ik deelde de dorm met nog 2 andere Nederlandse meiden. Super gezellig. Na mijn spulletjes een plek gegeven te hebben, ben ik in mijn uppie nog even lekker naar het strand gegaan om mijn dagboek bij te werken en wat foto’s te maken. Tevens rond gebeld om mijn hostels voor de komende paar reisdagen alvast vast te leggen voor in de andere plaatsen die de komende week nog op mijn planning staan. Daarna lekker gegeten en een hele leuke avond gehad. Ik denk oprecht dat het strakjes moeilijk wordt om afscheid te nemen van het backpackers-leven en weer naar de vaste routine te gaan in Nederland ;-). Maar goed, zover is het nog niet.

mackay

Goed, afgelopen zondag rond 10.00 uur checkte ik uit mijn hostel en genoot eerst nog even van een heerlijk ontbijtje aan één van de prachtige havens van Magnetic Island. Toen de bus gepakt, daarna met de ferry weer terug naar Townsville en vervolgens rond half 2 de hop on/ hop off -bus weer gepakt, op weg naar Mackay, waar ik rond half 8 aan kwam. Daar opgehaald door een medewerkster van het YHA-hostel waar ik geboekt (super goede service van het YHA!). Eenmaal daar nog wat gegeten en vervolgens maar een beetje op tijd in m’n bedje gekropen. Vermoeiend hoor, dat reizen! 😉

botanicgardenmackay

Gisteren (de 28ste dus) ben ik de dag begonnen met een 4 km wandeling. Ja, echt géén geintje! And believe me; het was WARM hoor mensen! Ik wide namelijk een bezoekje brengen aan de Botanic Gardens van Mackay. En dat heb ik dan ook gedaan. En het was absoluut de moeite waard, want het was een adembenemende omgeving! Eenmaal daar lekker het schaadje opgezocht en mijn dagboekje weer geupdate… belangrijk voor later, als ik oud ben, dat dat ook gebeurt :-P. Tevens onderweg tijdens die 3 km wandeling, spaghetti in blik gekocht, voor die avond als avondeten. Mijn bus zou die avond namelijk weer vertrekken richting Hervey Bay namelijk. M’n bedoeling was dus om ná de Botanic Gardens om mijn gemakje weer die 3 km terug te lopen naar het hostel, makkie an te doen, mijn spaghetti uit blik te eten en daarna een taxi te pakken naar het busstation. Terwijl ik die 3 km terug naar het hostel liep, kwam ik langs zo’n weg-kroegje. Zo’n echte Australische bar langs de kant van de weg. En ik dacht ineens: who cares.. ik loop gewoon naar binnen voor 1 wijntje.

Ja.

Dat ene wijntje werden er vijf! Want… ik kwam in aanraking met een super gezellig getrouwd stel: Diana & JB. Ze deden tevens op dat moment in die kroeg met z’n allen aan paardenracen en ik mocht voor Diana & JB een paard voor hun uitkiezen. Ik koos er random  één…. en wat denken jullie…. HET WON!!! En ik mocht de winst van de pot houden, terwijl ik niet eens iets had ingelegd. Even later namen ze me mee uit eten en ik mocht absoluut níks zelf betalen! Aan het einde van het liedje ging ik naar binnen voor één wijntje, en rolde vijf wijntjes, een diner en 2 cocktails verder weer buiten. En dit alles had me niks gekost. Sterker nog: het leverde me 50 dollar van de kroegpot-winst op.

Dus. Was dat even een leuk bezoekje aan die weg-kroeg! Toffe Australiërs!

Enfin, om 20.00 uur die avond vertrok mijn bus weer, die ik maar ter nauwer nood (enigszins dronken) haalde. Moet kunnen. Gelukkig niet misselijk en goed gegeten! Ogen dicht en slapen maar.

hervey-bay

9,5 uur later (!!!) kwam ik, vanmorgen, in alle vroegte aan hier in Hervey Bay. Holy crap, wat een reis zeg! Ongelooflijk! Toen ik hier aan kwam zat ik even niet zo lekker in mijn vel (misschien de kater? 😉 ). Ook natuurlijk niet zo heel veel geslapen in de bus en tevens kwam ik er vandaag achter dat er ook geen vluchten vanaf Christchurch naar Amsterdam beschikbaar zijn tot eind april. NOOOO!!! Althans; dus niet met de maatschappij waar ik mee vlieg. Crap! Ik heb dus, noodgedwongen, moeten besluiten om Nieuw Zeeland even te laten voor wat het is. Jammer, maar helaas. Misschien volgend jaar met de boyfriend als “gewone” vakantie. Who knows! Maar voor nu: van de baan ermee! Ik zal dus nog een dikke week hier in Australië rond drentelen en daarna weer, via Hong Kong, terug naar Nederland komen. Maarrrrrr: nog een dikke week te gaan om 3 maanden Australië goed en in stijl af te sluiten! Jippie! 😀

Tja… soms loopt het leven niet zo zoals gepland. Je ontmoet mensen die je nooit verwacht had te ontmoeten, je maakt dingen mee die je nooit had kunnen bedenken en je leert dingen die je nooit voor mogelijk had gehouden. C’ést la vie!

Enfin, ik ga verder met mijn mooie reis. Pas goed op jullie zelf, dan doe ik dat ook! Tot het volgende reisverslag weer lieverds !! =)

Dikke kus,

Eveline

////////////////////////////////

NB: De reisverslagen waren origineel geschreven zonder foto’s (die publiceerde ik toentertijd wel via een fotowebsite, maar stonden niet in mijn reisverslagen zelf). De foto’s heb ik er nu achteraf bijgevoegd! Een aantal zelfgemaakt uit eigen archief dus, en een aantal verkregen via Google.nl !)

Reisverslag 9; Cairns, Freshwater, b-day, Port Douglas & more!

Met het nieuwe blogrooster ingevoerd, zal ik voorlopig op de woensdagen (een enkele woensdag uitgezonderd!) een reisverslag blijven publiceren, wat ik schreef tijdens mijn backpackreis door Australië in 2005. Ik stapte in mijn eentje op 21-jarige leeftijd op het vliegtuig (met een groep van Australian Backpackers) en heb 3 maanden lang gebackpackt en de tijd van mijn leven gehad. 😀

MeInAustralia

Neem in deze blog-reeks een kijkje in het leven van een backpacker. 

© Eveline – September 2016

////////////////////////////////

Cairns, 21 maart 2005, 04:02 pm (ofwel 4 uur ’s middags)

G’day mates,

Halloooootjes! Hoe gaat het allemaal met jullie? Hopelijk alles goed. Hier met ons ook hoor =), we hebben weer een hoop gedaan en meegemaakt, dus ik vond het wel weer tijd voor een reisverslag :-D. Here goes…

Vorige week zaterdag (12 maart) hebben we onze vlucht gepakt van Alice Springs naar Cairns en kwamen om 05:30 uur lokale tijd aan (Cairns scheelt een half uur met Alice Springs).

cairns

Daar werden we opgehaald door Jenny (die reisagente die ik dus ken als zakelijk contact vanuit Londen). Echt super gaaf om haar nu eens in het echt te ontmoeten. Met haar heb ik dus altijd gewerkt tijdens mijn American Express-stage in Londen, maar dan dus wel altijd via de mail en het systeem en héél erg soms via de telefoon (maar i.v.m. het enorme tijdsverschil hadden we zelden telefonisch contact, zij in Australië, ik in Londen 😀 ), dus het was heel erg tof om haar nu eens in het echt te zien en te spreken :-D. We reden naar haar huis (ze woont met haar man en kind in een suburb van Cairns, genaamd: Freshwater) en zouden daar met hun een BBQ bijwonen, samen met wat vrienden van hun.

cairns1

Maar… omdat Cairns dat weekend last had van enorme regenbuien (nog een na-wee van de cycloon die zich bij Darwin had voorgedaan) gingen we niet meer bbq-en, maar aten we gewoon binnen. EEN VERRUKKELIJKE MAALTIJD! Na het eten werd ons verteld dat als we wilden, we alsnog konden blijven slapen bij hun. Weliswaar nog niet in hun guesthouse, want daar sliepen dus die vrienden uit Sydney op ’t moment, maar we konden wel op het 2-persoonsluchtbed crashen. Nou, hartstikke toppie! Scheelt ons weer hostel-kosten en bovendien is het nog gezellig ook :-D. Die vrienden van hun zouden de dag daarna alweer huiswaarts gaan en konden wij vanaf dan dus intrekken in het (oprecht!) luxueuze gastenverblijf, wat zich naast hun huis bevindt. Gaaf !!! =) We mochten zeker een week of 2 blijven, als het aan hun lag. Nou, count us in !! Jolly!

De zondag zijn we op tijd opgestaan, omdat we met de hele club een ontbijtje zouden gaan doen bij de Botanic Gardens, hier in Cairns. Alleen op de weg naar de Gardens toe, werd ik uit het niets ineens super beroerd. Oh-oh! Het was zó erg dat ik bijna moest overgeven in de auto (AAAAAH!). Even de auto gestopt, frisse lucht gehapt en toen maar besloten terug naar ’t huis te gaan, want ja; dit was zo geen doen! Diezelfde dag nog even een bezoekje aan de dokter gebracht en het bleek een maagzweer-achtig iets te zijn. CRAP, heb ik weer. Ik kreeg wat medicijnen mee en thank god hielpen die vrij vlug, hoewel ik me alsnog enkele dagen wel wat minder gevoeld heb. Tot overmaat van ramp speelde mijn pols ook alweer enige tijd op, en niet zo zuinig ook! Ai! Dit alles was een beetje balen, over all!

Maandag (14 maart) hebben Kim & ik op het kindje gepast van Cris & Jenny. Echt een super lief kindje, 18 maanden oud: Jordan heet ze. Hoewel we onszelf absoluut nog niet met zo’n kleine dreumes kunnen voorstellen, is zo een dagje met zo’n hummel toch wel heel erg leuk. Wie weet ooit zelf nog eens mama :-D. Annnnnyway…. omdat Kim & ik de dag daarna (ja ja; allebei op 15 maart dus!) jarig waren, hebben we ’s middags eerst nog even wat cadeautjes voor elkaar gekocht. Zomaar wat kleinigheidjes hoor =). We zijn daar voor naar een super groot en waanzinnig cool “mall” geweest: ‘Cairns Central‘. Awesome winkelcentrum.

cairnscentral

’s Avonds hebben wij gekookt voor iedereen en na het eten werden Kim & ik verrast met een heerlijke fles champagne, die we van Jenny & Chris kregen voor onze verjaardag. Hoe lief dat ze daar aan gedacht hebben !! En dus, hebben wij vervolgens om klokslag 12 uur, de kurk ontpopt en getoost op weer een jaartje ouder; Kim nu 21 en ik 22.

Dinsdag was het dus verjaaaaaaaaaaaaaaaardag !!! Whooopie! Lekker in het zonnige Australië je verjaardag vieren. Not to shabby for us! 😉 Eerst lekker uitgeslapen en daarna een heerlijk ontbijtje genuttigd met toast en eitjes. We hadden afgesproken om die middag lekker naar de stad te gaan en koffietje hier, winkeltje daar te doen. En dat hebben we ook gedaan ;-). Echter, eenmaal even in de stad voelde ik me opnieuw niet goed. De maag begon wéér op te spelen en blijkbaar was het korte paarden-middel-kuurtje toch niet helemaal afdoende geweest. Vervolgens gehoor aan mijn lichaam gegeven en niet lang daarna terug gegaan en lekker in bed gaan liggen (met de airco op snoeihoog, want het is hier in Cairns zó ontzettend warm en humit). Ik ben die dag verder nog wel enorm verblijd door veel belletjes/smsjes en mailtjes. Dus mensen, sowieso: hartelijk bedankt hiervoor. Een erg leuke verjaardag gehad :-D.

De woensdag heb ik nog maar wat op het gemakje gedaan. De maag was nog van slag en de pees in de pols neigde opnieuw naar ontstoken, en dus ben ik maar even lekker in ’t guesthouse van Jenny & Chris gebleven, terwijl Kim er op uit ging om te solliciteren. Wel heb ik natuurlijk alsnóg gereageerd op verschillende baantjes die ik uit de krant gevist heb, waar je je sollicitatie en cv gewoon zo naar toe kan mailen. Ideaal, je hoeft je huis niet meer uit anno 2005 ;-). Helaas ben ik vanwege mijn pijnlijke pols wel plots wat gelimiteerd wat betreft werk, want horeca, schoonmaken en/of fruitplukken valt al af. En laat dat nou nét de banen voor backpackers zijn. Ik ben gewoon gevreesd dat de peesontsteking volledig terug is, en in dit geval zal er een operatie moeten volgen (waar de arts mij in Nederland al voor gewaarschuwd had enkele maanden terug) en die operatie wil ik niet hier hebben, maar gewoon in Nederland. Enfin, om even terug te komen op het werk waar ik dan wél op gesolliciteerd heb hier: een aantal receptioniste-banen. Lijkt me geweldig, oprecht! 😀 We gaan het afwachten en we houden goede moed. Wel heb ik voor mezelf een conclusie getrokken: mocht ik tegen volgende week donderdag (de 24ste dus) nog geen werk hebben gevonden wat ik met mijn pols kan doen, dan ben ik weg uit Cairns. Ik wil niet wachten totdat m’n geld straks helemaal op is, en ik wil ook gewoon toch nog meer gezien hebben van Australië. Ik bedoel, als ik dan toch eerder naar huis moet vanwege mijn pols, dan wil ik op z’n minst de oostkust nog afgereisd hebben en als het nog even kan; daarna nog een glimp van Nieuw Zeeland zelfs !!!  Maar ja, folks, luister eens hier: het geld tikt weg, dus daar moet ik dan niet te lang meer mee wachten. Algehele conclusie::::: geen werk vinden, is snel de benen nemen uit Cairns…. Dit zou dan wel het afscheid tussen mij en Kim betekenen 😦 *slik*, want Kim wil hier nog blijven. Ai ai ai… dat wordt verdrietig. But we will cross that bridge when we get there.

cairns

De donderdag voelde ik mij gelukkig weer als herboren (wat mijn maag betreft dan toch) en Kim & ik zijn die dag de stad in gedoken. Kijken, kijken, en niet kopen. Maar wel een hoop gelachen ;-). We hebben veel gezien en die dag zijn we allebei ook wel een beetje verliefd op deze stad geworden: leuke sfeer, zeer aardige mensen en warm weer. Wat wil een mens nog meer?! Tevens hebben we bij het Travellers Contact Point een tour geboekt voor de dag daarna: naar Cairns Zoo, want daar zouden we koala-beertjes mogen vasthouden en kangaroos mogen aaien. Whooopppp!

dsc01184

De vrijdag zijn we dus naar de Cairns Zoo (de dierentuin) geweest. En ja hoor; koalaatjes vastgehouden! En kangaroos. En zelfs een mini krokodilletje! Hoe bijzonder <3. Koalaatjes zijn trouwens helemaal niet zo zacht als ze er uit zien. En ze hebben me daar nagels, die ze ook maar al te graag in je vel zetten. Dus ze zien er enorm koeshie-koeshie uit, maar ondertussen! 😉 😛

dsc01196

Aan het einde van de dag werden we weer opgepikt door de tour-bus en afgezet in de city of Cairns, waar wij vervolgens ongeveer 3 kwartier op de bus naar Freshwater hebben zitten wachten. Eenmaal terug in de bus naar Freshwater, hebben Kim & ik de hele weg terug angstvallig met elkaar zitten kletsen en lachen. Over werkelijk helemaal niks! En waarom we dat deden? Ik zal het jullie vertellen: er was namelijk een dronken man naast ons gaan zitten die óntzettend graag met ons wilde praten, maar dat wilden wij niet met hem. Dus onze oplossing was: gewoon door blijven lullen in het Nederlands tegen elkaar, zodat er geen stiltes vallen, zodat hij er niet tussen kan omen, zodat hij z’n zatte klep houdt. Het hielp! Maar het resulteerde ook in oprechte lachbuien en onzinnige gesprekken en ik weet zeker hè, dat de buschauffeur er ons op een gegeven moment gewoon uit wilde zetten. Dus niet die dronken vent, nee, gewoon: ONS! Hahaha!  😉

Zaterdag hebben we een rustig dagje. Samen met Jenny & Chris een ontbijtje buiten de deur gaan halen (wat hier heel veel voor komt in Australië) en ’s avonds hebben we de ‘Pirates of the Carribean’ gezien. Wat een geweldig film!!! En wat een lekker ding is die Johnny toch!! 😉

Zondag zijn we samen met de hele club naar ‘Port Douglas‘ geweest. Mijn god, wat een ontzettend mooie omgeving ook weer. Mooie foto’s gemaakt en lekker gedineerd in een tentje aan water. Wat een leven mensen… wat een leven !!!

portdouglas

Enfin, nu is het alweer vandaag (maandag dus). Tijd vliegt als je het gezellig hebt. Het reisverslag is natuurlijk wel weer enorm samengevat (kun je nagaan, haha), want anders zit ik hier nog wel een paar uur te typen. In ieder geval; met mijn pols gaat het niet goed. Ik heb ontzettend veel pijn en ik vermoed echt dat de peesontsteking gewoon terug is!

(Note, die ik er nu, anno 2016, bij zet: de peesontsteking bleek inderdáád terug te zijn en enkele weken na terugkomst uit Australië, ben ik aan die pols geopereerd in Nederland en heb tevens een tijdje in het gips gezeten daarna. Dat wist ik ten tijden van deze reisverslagen nog allemaal niet natuurlijk, en een pluspuntje is wel: het is gelukkig helemaal volledig genezen achteraf! Enfin, continue met het reisverslag! Terug naar 2005: ).

Mocht ik tegen de donderdag nog steeds geen passend werk gevonden hebben, dan vertrek ik uit Cairns en zal dan, terug in mijn eentje, de oostkust af gaan reizen, richting Sydney. Dus ondanks dat mijn pols de reispret nu een beetje bederft en enigszins verkort, ben ik voorlopig nog niet klaar met de avonturen hier in Australië. Oh no I’m not!!! =)  Dussuh… ik hou jullie op de hoogte !!!! Volgende week weer een nieuw reisverslag. Hell yeah !!!

Pas goed op jullie zelf. Dan doen wij dat ook. =)

Liefs,

Eveline

////////////////////////////////

NB: De reisverslagen waren origineel geschreven zonder foto’s (die publiceerde ik toentertijd wel via een fotowebsite, maar stonden niet in mijn reisverslagen zelf). De foto’s heb ik er nu achteraf bijgevoegd! Een aantal zelfgemaakt uit eigen archief dus, en een aantal verkregen via Google.nl !)

Reisverslag 8; Adelaide, Alice Springs, Uluru, Kata Tjuta & Kings Canyon.

Met het nieuwe blogrooster ingevoerd, zal ik voorlopig op de woensdagen (een enkele woensdag uitgezonderd!) een reisverslag blijven publiceren, wat ik schreef tijdens mijn backpackreis door Australië in 2005. Ik stapte in mijn eentje op 21-jarige leeftijd op het vliegtuig (met een groep van Australian Backpackers) en heb 3 maanden lang gebackpackt en de tijd van mijn leven gehad. 😀

MeInAustralia

Neem in deze blog-reeks een kijkje in het leven van een backpacker. 

© Eveline – September 2016

////////////////////////////////

Alice Springs, 12 maart 2005, 10:01 am (ofwel 10 ’s ochtends)

Gegroet lieve mensen in Nederland,

Hoe gaat het allemaal met jullie? Het is inmiddels alweer bijna 2 weken geleden sinds mijn laatste reisverslag. Ja ja, tijd vliegt als het gezellig is ;-). Ik zal maar gelijk van wal steken…

Onze laatste paar dagen in Melbourne verliepen snel. Soepel kan ik het niet helemaal noemen ;-). De dag nadat ik het laatste reisverslag getypt had, hebben we met de Travellers Autobarn kunnen regelen dat we de auto terug aan hun konden verkopen voor 50% van wat wij er voor betaald hebben. In eerste instantie gingen wij hier helemáál niet mee akkoord, want we voelden ons echt enorm in de zeik genomen met die kapotte auto. Maar ja, al gauw bleek het ons duidelijk te worden: het was of 50% of helemaal niks. Kin kloppen ja, dat kon altijd nog. Shoot! Oké, dan maar ‘ja en amen’ zeggen en wegwezen daar. Maar mensen, dus even tussendoor; mochten jullie zelf ooit ook nog eens gaan reizen door Australië heen en je wilt een auto kopen, koop die dan NIET bij de Travellers Auto barn. Wij voelen ons echt belazerd door hun. Enfin, diezelfde dag (maandag 28 februari dus) hebben we een busreis naar Adelaide geboekt, voor vertrek 2 dagen later op woensdag. Tevens hebben we gelijk alle vluchten geboekt (van Adelaide naar Alice Springs en van Alice Springs naar Cairns). Gelukkig hebben we nog een rechtstreekse vlucht kunnen vinden uiteindelijk van Alice Springs naar Cairns, die zelfs nog goedkoper uit viel dan de 2 discount-vluchten die dan dus via Brisbane naar Cairns zouden gaan. Even een brainfartje tussen door ;-).

Anyway, de woensdag was het dan zover: afscheid nemen van Melbourne (wat voor ons echt al een beetje als ‘home’ begon te voelen 🙂 ). Een nieuw hoofdstuk kon beginnen: met het openbaar vervoer door Australië heen, in plaats van met ons hotel op wielen ;-). Jemig, we maken wat mee hier, in the land down under. ’s Morgens in alle vroegte is de trip begonnen en we hebben uiteindelijk 10 uur in de bus gezeten, met natuurlijk af en toe wc-&koffie stops. Tegen het begin van de avond kwamen we aan in Adelaide…. Adelaide: een rustige, doch bruisende stad met veel gezelligheid en sfeer. Vele malen rustiger dan Sydney en Melbourne, maar wel erg aangenaam.

adelaide2

Behalve ’s avonds… al gauw merkten we dat we ons er ’s avonds gewoon niet op ons gemak / niet veilig voelden, terwijl we dat in Sydney, noch in Melbourne zo ervaren hebben. Opmerkelijk! Anyways, ingecheckt in een YHA-hostel en echt waar…. beste hostel EVER. Tot nu toe dan toch. Ongelooflijk schoon, goed verzorgd, veel faciliteiten en ga zo maar door.

yha

Zondag zouden wij naar Alice Springs vliegen en wilde dus tot zondag 2 bedden boeken, maar…. dit ging aan ons neusje voorbij. Er was een méga festival dat weekend en dus zat het voor dat weekend hartstikke vol. Het werd dus een reservatie tot vrijdag en vanaf dan… ja, soort van dakloos dan maar ;-). Gelukkig was er ‘down the road’ een ander hostel wat nog wel plek had. Dit was het ‘Shakespeare’ hostel. Een iets minder leuk hostel, maar nog steeds gezellig. Wel sliepen we hier met 12 man op 1 grote kamer. Wowie! Dat hadden we nog niet eerder gehad. Zo maak je alles een keer mee, haha. In het YHA-hostel hadden we trouwens super leuke roommates, waaronder een meisje ook uit Nederland. Die was al even onderweg met haar backpack en zij kon ons voorzien van hele goede tips en adviezen. Altijd goed! Donderdag zijn we naar het strand geweest en hebben de zonnige dag afgesloten met een dikke vette grote pizza. Jam!

shakespearehoteladelaide

Toen we ons de vrijdag (4 maart) hadden ingecheckt in dat Shakespeare hostel en daarna nog wat hadden rondgedwaald in Adelaide (je dwaalt wat af daar in Australië 😉 ) kwamen we, tot onze grote verbazing, ons zelfde kamergenootje tegen als die we de laatste paar dagen in Melbourne ook hadden gehad. Hoe leuk !!! Een hoop gegil en gelach was natuurlijk het gevolg. Ook zij had ingecheckt in het Shakespeare hostel en ja wel: ZELFDE kamer. Gezellig met z’n 3tjes… en 9 anderen dan ;-). ’s Avonds zijn we met z’n 3en naar een bar geweest en hebben daar een wijntje gedronken, in een échte Australische pub. Erg gaaf!

De zaterdag (5 maart, vorige week zaterdag dus) hebben we heerlijk weer eens uitgeslapen en hebben daarna een ontbijtje bij de ‘Kwik & Fresh’ verorberd. ’s Middags zijn we naar de Art-gallery gegaan en wow, wat was dat interessant. Oprecht! En nog gratis ook! Tja, je bent een Nederlandse backpacker of je bent het niet hè, hahaha. Na een noodeltje te hebben binnen gewerkt en onze backpacks helemaal her-ingericht te hebben, zijn we vroeg ons mandje in gegaan, want de dag daarna was het vroeg op pad… op naar het vliegveld. Op… naar de outback !! =)

Na een vlucht van 2 uur kwamen we zondag aan in Alice Springs. Even serieus: datt is werkelijk een gehucht in the middle of the desert.

alicesprings

Althans, het lijkt een gehucht…. in mijn ogen niet grote dan mijn dorpje in Zeeuws Vlaanderen. Maar stiekem heeft Alice Springs toch nog zo’n 27.000 inwoners. MWAH, oké, iets groter dan Hoek. Vooruit dan, haha. Wel is het er droog en verlaten en er zijn Aboriginals everywhere. Als wij hier over straat lopen voelen wij ons niet echt heel veilig, want de Aboriginals die in de steden (zoals o.a. hier dus) rondlopen zijn over het algemeen zwerver of alcoholist. Of beiden! Niet allemaal natuurlijk, maar de meeste die hier rond dwalen (ook al aan het dwalen 😉 ), hebben het niet zo op toeristen. Understatement! Hier waren/zijn wij dan ook zeer op onze hoede.

alicecamp

Goed, tevens ingecheckt in een YHA-hostel en we kwamen tot de zeer succesvolle conclusie dat dit YHA-hostel een privé zwembad had! Goed! Héél goed!

De dag daarna (de maandag) hebben we het rustig aan gedaan. Lekker uitgeslapen, van het zonnetje genoten, bakje koffie hier, bakje koffie daar, ijsje zus, ijsje zo, en this could go on for a while. And yes, it did ;-). Tevens onze wat kleinere backpack ingepakt voor onze 3-daagse desert-safari-tour. De grote backpacks kunnen hier opgeslagen worden. Best prettig, om die een keer niet mee te zeulen. En geen zorgen: alle héle belangrijke spullen, gaan gewoon mee. Je weet maar nooit! Enfin, we hadden super veel zin in de outback-tour. De dag daarna was het zover.

De dinsdag werden wij om 05.50 uur (belachelijk vroeg dus) opgehaald door onze tourguide bij ons hostel. We bleken in totaal met een groep van 9 te zijn. Eerst hebben we genoten van de zonsopkomst over Alice Springs en dit was werkelijk adembenemend. Later die ochtend zijn we naar een kamelen-farm gegaan en ja ja: ik heb op een kameel gereden. Was echt gaaf!

camelfarm

Na de “Camel-farm” zijn we naar een Aboriginal Art-Gallery geweest en kwamen we wat meer te weten over de (bijna verloren-) cultuur. In de 4wheel-drive op weg naar de outback, vertelde onze tourguide dat hij vond dat er in Europa het “ABC” van toepassing was. ABC stond voor “Another Bloody Church”. In Australië echter, zo vertelde hij, gold ABR….: Another Bloody Rock ;-). Enfin, op een gegeven moment stopten we ergens midden in de outback (de woestijn met hier en daar toch nog wat struikjes) om hout te halen voor het kampvuur die avond. Ieder moest 2 grote houtstukken zoeken en die terug meenemen naar de 4wheel-drive. Kim, een Duits meisje Anja en ik liepen een stukje verder en kwamen een aantal prachtige stukken hout tegen. Toen we terug liepen met onze aanwinst, beseften we plots dat we niet terug liepen, maar blijkbaar juist verder weg. Weer terug. En verder. Nee, toch terug. Andere kant. Nee, die struik kennen we ook niet… shit, nee terug…. toch die kant op… SHOOT, WE ZIJN VERDWAALD! Hoe kan het ook anders (het kan bijna niet en toch is het ons gelukt!); wij zijn verdwaald geweest in de outback. Een redelijk onaangename ervaring, kan ik je zeggen !!! Even serieus, ga er nooit alleen op uit in de outback, want het kan heel goed zijn dat je de weg terug niet meer vindt. We waren dan ook niet echt ‘amused’ en gooiden onze houtstukken aan de kant en gingen hard roepen en fluiten. Na pas een kwartier (en dat is op zo’n moment afgrijselijk lang, er passeerde echt een aantal keer de revue: ‘dit overleven we niet’!) hoorden we ineens een claxon. Geen licht, maar juist geluid aan het eind van de tunnel. Door de claxon vonden we uiteindelijk de groep weer terug. Jezus! We kusten nog net de zanderige grond niet. Enfin, we had a good laugh about it afterwards.

Anyway, daarna gestopt bij Mount Connor en hier hebben wij ook zeker mooie kodak momenten gehad. Na Mount Connor was het tijd voor… Ayers Rock. Het boegbeeld van de Outback. Oftewel: Uluru. TE WOW!!!!! Echt, wow! Leuk hoor, om ‘m op zo’n plaatje zien, maar in het echt….*Stilte*… Te cool !!

img_0864

Je kunt er voor kiezen om ‘m tevens te beklimmen, ook al stellen de Aboriginals dat absoluut niet op prijs, maar hoe dan ook; de dag dat wij er waren was de klim gesloten vanwege de extreme hitte (gemiddeld was het 35 graden die dag). Je zou er in kunnen blijven dus! (Nee, hout zoeken in de Outback, da’s beter 😛 😉 ). Wel hebben we rond Ayers Rock gelopen, wat al een opgave op zich was. We hebben hem niet eens helemaal rond gelopen en waren alsnog 2,5 uur onderweg! 2,5 UUR !!!!! Voor driekwart rond. Go figure!

We hadden echt een fantastische groep en er hing een geweldige sfeer. Er is veel afgekletst onderling en uiteindelijk was het gezegde van de dag: ‘Mensen, als er iets is waar je mee zit, of wat dan ook: BUILD A BRIDGE, AND GET OVER IT!’. 😀

img_0880

 ’s Avonds een kampvuurtje gemaakt en onze tourguide (super relaxte kerel overigens) maakte een heerlijk avondmaaltje voor ons op het vuur. Het werd pasta met een heerlijk sausje. Én knoflook… hmmmm! Na het (late) eten nog wat gebabbeld een ons allemaal zitten verbazen over de kraakheldere sterrenhemel boven ons. Toen was het tijd voor bed. Of nou ja… bed…. Wij sliepen allen, in onze slaapzak (die in een waterdichte swag lag), onder de sterrenhemel. Gewoon lekker buiten. Geen spinnen, geen slangen, geen kamelen, geen dingo’s, alleen maar… stilte, knisperend kampvuur en de sterrenhemel boven je, zoals je ‘m nog nóóit gezien hebt. Eigenlijk geen woorden voor om te beschrijven hoe dat daadwerkelijk was.

Woensdag ook weer vroeg op en de zonsopkomst over Ayers Rock gezien. WWWAAAHHH! Het gaat nooit vervelen, echt niet. Die dag zijn we naar de Olga’s geweest, ofwel Kata Tjuta, en hebben daar een paar uur gehiked. Wow! Soms wat vermoeiend, maar oh zo interessant. Wel ben ik dóór mijn hoofdhaar op m’n knar verbrand gewoon. Terwijl ik het grootste gedeelte van de hike gewoon een hoedje op had. Ik denk een kwartiertje niet, alles bij elkaar. En BAM! Verbrand. NIET PRETTIG! Enfin, na gelunched te hebben zijn we doorgereden naar Kings Creek Station. En that my friends, is écht in de middle of nowhere. Die avond hetzelfde ritueel: kampvuur, gezelligheid, sfeer, en toch was dit ook weer een hele andere ervaring dan de avond er voor. Dit was namelijk écht in het midden van de outback…. een gebied waar kamelen, dingo’s, etc. daadwerkelijk ook ergens rond huppelen.

img_0923

En we sliepen nu niet in een waterdichte swag, maar gewoon, open en bloot. Tikkeltje gespannen waren we, maar oh boy, wat vonden we onszelf cool!!! 😀 Tevens was er een wc…. een daadwerkelijk toilet, maar dan in een open hokje. In the middle of the bush-bush. Onze tourguide noemde het: ‘A loo with a view!’.

loowithaview

Donderdag hebben we de Kings Canyon bezocht. Ook weer een hike gedaan. Ja ja mensen, we kweken wat spieren af hier. Prachtige foto’s gemaakt, alsmede liggend-heel-voorzichtig over het randje gekeken. CRAP, WAT EEN DIEPTE!kingscanyon

’s Middags zijn we door een Aboriginal community gereden. Toch wel zorgwekkend om te zien hoe die mensen leven. Het was een beetje een “culture shock”! Er werd ons verteld dat het een serieus probleem is en dat de regering het niet helemaal juist oppakt. Van wat wij er van konden zien, konden wij niets anders dan dit te beamen. Later in die middag zat de 3-daagse outback-tour er helaas al weer op. Afscheid genomen van alle lieve mensen (verbazingwekkend hoe snel je soms een band krijgt met mensen, zeker daar in de desert!), e-mailadressen uitgewisseld, nog wat foto’s gemaakt en hoppa: terug naar Alice Springs. Toen weer terug naar het YHA-hostel en geboekt tot vandaag.

Gister hebben wij gezond (als in: in de zon gelegen… of dat nou daadwerkelijk gezond is, is een tweede 😉), gezwommen en gehangen. Ja, dat is weer de andere kant van het backpacker zijn… There is hiking… and then there is op je luie reet in de zon hangen. Dus! En vandaag is het zaterdag 12 maart 2005… Over 3 dagen word ik 22 jaar !!! En Kim (ja ja, op dezelfde dag, we are só meant to be friends) word 21. We rock!!! Maar goed, vandaag 12 maart dus. De dag dat we het vliegtuig pakken naar Cairns, waar wij toch dringend aan het werk zullen moeten gaan. Toch zeker voor zo’n 10 weken. Als we willen blijven, that is. Het geld vliegt er namelijk uit, haha.

Nou lieverds, dit was de (geloof het of niet: zéér samengevatte) korte versie van de afgelopen 2 weken. Er valt toch nooit precies op papier te zetten hoe iets écht was, hoe dingen écht beleefd werden. Je kunt wel een poging wagen, zoals ik hier nu doe, en hopelijk krijgen jullie hiermee toch een beeld van ons leventje hier in Australië. I could live here. For real! (Maar denk niet dat ik de boyfriend zo ver krijg 😉 ). Ik zit momenteel in het centrum van Alice Springs, bij een Internet gelegenheid waar je je foto’s niet kan uploaden. HOEZO DAN NIET? Moet ik dat achteraf weer gaan doen. Fijn. Heel fijn. Haha, je kan je maar ergens druk om maken. Vanmiddag vliegen we naar Cairns, alwaar we worden opgehaald door die zakenrelatie van mij vanuit Londen: Jennifer, die in Cairns met haar gezin woont. We zijn  uitgenodigd om vanavond bij haar te BBQ-en. Super tof! Ze hebben tevens een daadwerkelijk ‘guesthouse’ aan hun huis, maar dat is net nu enkele dagen al bezet. Later de week zijn we echter heel erg welkom om intreden te maken in hun guesthouse. Geweldig !!!! Ze had trouwens (helaas!) voorlopig geen werk voor me en dus zullen Kim & ik meteen weer aan de sollicitaties moeten geloven na aankomst in Cairns. Ach, er is een tijd van plezier maken en een tijd van ‘going back to business’. En dat is precies wat we willen gaan doen. We hebben gehoord over een Nederlands verzorgings/bejaardentehuis in Cairns, die klaarblijkelijk altijd staan te springen om Nederlands personeel. Dat gaan we sowieso proberen dus. Jullie horen er van.

Pas goed op jullie zelf… dan doen wij dat ook! Tot volgende week weer :-D.

Dikke kus,

Eveline

////////////////////////////////

NB: De reisverslagen waren origineel geschreven zonder foto’s (die publiceerde ik toentertijd wel via een fotowebsite, maar stonden niet in mijn reisverslagen zelf). De foto’s heb ik er nu achteraf bijgevoegd! Een aantal zelfgemaakt uit eigen archief dus, en een aantal verkregen via Google.nl !)

Reisverslag 7; Bendigo, fruit plukken, de auto verkopen, een spinnenbeet en nieuwe plannen!

Met het nieuwe blogrooster ingevoerd, zal ik voorlopig op de woensdagen (een enkele woensdag uitgezonderd!) een reisverslag blijven publiceren, wat ik schreef tijdens mijn backpackreis door Australië in 2005. Ik stapte in mijn eentje op 21-jarige leeftijd op het vliegtuig (met een groep van Australian Backpackers) en heb 3 maanden lang gebackpackt en de tijd van mijn leven gehad. 😀

MeInAustralia

Neem in deze blog-reeks een kijkje in het leven van een backpacker. 

© Eveline – September 2016

////////////////////////////////

Melbourne, 27 februari 2005, 10:02 pm (ofwel 10 ’s avonds) 

Hallo lieve iedereen,

Hoe is het met jullie? Met mij alles prima :-). Het weer is hier nog steeds zonnig (op af en toe een Melbourne-bewolking na) en de mensen gastvrij. Het backpackers-leven gaat niet snel vervelen, en dat doet het dan ook niet ;-). De afgelopen week hebben we weer, hoe kan het ook anders, het één en ander meegemaakt. Zet jullie schrap… =)

mildura

Ik zal beginnen waar ik gebleven was. Vorige week zaterdag (19 februari), nadat Kim en ik onze site weer hadden upgedate, gingen we ‘on our way’ naar Mildura, waar wij vanaf maandag fruit gingen plukken. We waren er al op voorbereid dat het een lange rit zou gaan worden. Maar geen probleem, we zagen het zonnig in. Dus wij vrolijk met het autootje de weg op, lekker muziekje aan, ramen open en de wind door onze haren. Heerlijk, wat een vrijheid en geluk :-D. Tot we dichtbij Axedale kwamen en ineens voelde dat de auto (uit zichzelf) een versnelling terug ging. Dit tot onze grote verbijstering, maar ja; het gebeurde toch echt! Crap! ‘Niet weer hè!’, was unaniem onze reactie. Niet weer !!! We besloten om toch nog maar een stukje door te rijden tot dat we in het dorpje zelf waren. Daar zetten we de auto aan de kant om ‘m vervolgens opnieuw te starten (wie weet zou het helpen), maar dit hielp echt geen enkele f*ck! De auto bleef maar in z’n 1 hangen. Dus ja hoor, voor de zoveelste keer de OZ-ANWB gebeld. Die kwamen na een uurtje weer opdraven en wat bleek… de ‘transmission fuel’ was op. Whatever that may be! Zij hebben het bijgevuld en het probleem was opgelost. Tssss, nou, eerst zien dan geloven!

Die dag zijn we tot aan Bendigo gekomen. Wat een lange autorit naar Mildura was, bleek niet zomaar een lange autorit te zijn, maar een 2-daags project, haha ;-). Oeps!! Hadden we ons toch wel op verkeken. De afstanden daar zijn niet te vergelijken met hier. Te grappig :-D, wisten wij veel!! In Bendigo hebben wij ons ingecheckt in een werkelijke “scary ass”-bed & breakfast, waar we ten eerste helemaal alleen zaten (alle kamers waren niet bezet verder, vage shit, het leek letterlijk het hotel uit ‘The shining’ wel!) en ten tweede was er geen ontbijt verkrijgbaar. Bij een bed & BREAKFAST en dan geen ontbijt. Hmz. Oké, that makes (NO!) sense. And on top of it, was het ook nog niet cheap, maar zelf best prijzig. Hebben wij dat! Maar aangezien er verder niets anders in de buurt zat, hadden we geen keuze. Tot overmaat van ramp (ja, het geklaag was nog niet helemaal klaar hoor 😉 ), was er op de begane grond van het hotel een discotheek, gevuld met al het jonge grut uit Bendigo. We lagen om 11 uur in bed, maar hebben nog met de beat mee gedreund tot 03.00 uur in de nacht, wat trouwens ook wel weer hilarische anekdotes opleverde. Daarna vielen we eindelijk in slaap.

 De zondag werden we, totaal  niet uitgeslapen, wakker gemaakt door de wekker en zijn vroeg verder op pad gegaan richting Mildura. Eenmaal daar aangekomen, checkten we in, in een backpackers-hostel in een dorpje nét buiten Mildura (Red Cliffs), met super aardige mensen.

redcliffs

Gelukkig zeg, weer een vertrouwd gevoel. De eigenaar van het hostel was tevens ‘in charge’ omtrent het fruitpluk-werk en vertelde ons dat we de dag daarna in principe gelijk konden beginnen. Toen even wat handschoentjes gekocht en andere ditjes-en-datjes voor onze eerste werkdag op het land. We konden er tegen aan !!!

De zeer warme maandag brak aan en we moesten er aan geloven. We hadden er gek genoeg best zin in. We werden samen met een paar anderen, opgehaald vanaf het hostel, op naar de boerderij van die dag. Oh, en trouwens, voordat we op werden gehaald, kwamen we er achter dat er weer een plas olie en/of water onder onze auto lag. We gave up, really we did! Wat we hier nu verder mee moesten doen wisten we toen nog niet, maar beu met die auto waren we het zeker!

Oké, en toen, even later…. picture it; Je hebt een zwarte, beschadigde zwarte emmer voor je staan. Enorme struiken voor, links, rechts en achter je. Tas om je middel, water om je nek. Handschoentjes aan en een mesje tussen duim en de rest van je vingers. En dan maar druiventrossen afsnijden/plukken en in de emmer gooien. Struik leeg geroofd? Op met al je spullen naar de volgende. WAAAAHHH!!! Oh, en ik vergeet nog een belangrijk detail: dit alles met 35 graden op je harses !!! Want ja, het werk zelf is eigenlijk piece of cake, het zijn de omstandigheden die het wat minder dragelijk maken. En zeker aangezien je bij de meeste boerderijen niet per uur betaald wordt, maar per gevulde emmer. Na 4,5 uur (!) zwoegen, kwamen wij op het luttele verdiende bedrag uit van zo’n 13,5 dollar per persoon. Omgerekend zo’n 8 Euro. Dus.

fruitplukken1

Dit, samen met het feit dat Kim bijna een zonnesteek opliep die dag (misselijk, koorts, etc.), begonnen we aan onze keuze van het fruit plukken te twijfelen. Oprecht. (En wij trouwens niet alleen, zo’n beetje de hele groep was wel geschrokken van de omstandigheden en het enorm schrale loontje). En dan ook nog eens een kapotte auto aan je broek. Oef.. we zaten even in een vervelend parket. Wat moesten we doen? Toen we die dag terug in het hostel waren, kwam het vrij snel op het moment van knopen door hakken. Dit kon zo niet verder. Hier werden we gewoon niet happy van en zéker niet wat betreft de auto, waar we elke keer zo’n pech mee hebben. Dan nog eens dat fruit plukken, een halve zonnesteek, weinig betaald krijgen…… We wisten het zeker…. HET ROER MOEST OM! We zijn met een bakje koffie rond de tafel gaan zitten met z’n 2en (ondertussen ‘Friends  luid quotend;  “Could I bé…more upset?” 😛 ) en hebben een aantal besluiten genomen.

Ten eerste hebben we right there and then definitief besloten om de auto weg te doen. En niet door deze te verkopen aan andere backpackers, want neeeej; het is gewoon een onbetrouwbare wagen en we willen het niet op ons geweten hebben dat mede backpackers met diezelfde auto stranden in de middle of nowhere en vervolgens geen bereik ofzo hebben en daar moeten creperen. Hell no!!!!! We willen ‘m terug naar de Travellers Auto Barn brengen, waar we ‘m ook gekocht hebben. En oké; hij is in Sydney gekocht, maar diezelfde garage zit ook in Melbourne, waar we hem ook zouden moeten kunnen inleveren. Dat moet gewoon!!!! Done deal, dit werd een klus voor de dag daarna om gelijk te regelen. Ten tweede besloten we, als we de auto eenmaal terug gebracht hadden, om met de bus naar Adelaide te gaan, vervolgens met het vliegtuig (via een goedkope airline) naar Alice Springs te vliegen, daar een 3-daagse Desert Safari door de outback te doen (met een organisatie) en daarna het vliegtuig naar Brisbane te pakken en door naar Cairns te vliegen! En dan maar daar opnieuw aan werk proberen te komen. Ik heb op mijn stage in Londen altijd zakelijk contact gehad met een reisagente uit Cairns en ze weet dat we er ergens binnenkort aan komen. 😀 Wie weet heeft zij nog wel een tijdelijk jobje. Zou mooi zijn! Ik heb haar die dag gelijk een mailtje gestuurd, alleen kreeg ik een autoreply terug dat ze momenteel op een conferentie zit en 2 maart (pas) weer terug is. Enfin, het is lopende… Cairns it is.

travellersautobarn

De dinsdag was het dus een regeldagje !!! Travellers-Auto-Barn gebeld en eens even goed verteld wat we er van dachten. Wat hebben zij ons een ‘piece of crap’ verkocht zeg! Het is gewoonweg niet normaal dat een auto 7 x stuk gaat binnen 6 weken, of wel dan? Na een héle hoop gebel over en weer, werd ons verteld dat de man met wie we het uiteindelijk moesten regelen er niet was en donderdag  pas weer aanwezig zou zijn. Oké, geen probleem, dan bellen we donderdag weer. Dank u en tot ziens! Grrr…

Omdat we met de auto zo niet terug naar Melbourne konden rijden, waren we genoodzaakt om een laatste keer de Australische ANWB te bellen. Dit hing allemaal samen met de enorme lekkage die wij ook pas in Mildura hadden ontdekt. Dit keer werd hij echt weg gesleept en we hadden er enorme vrede mee dat we de auto zouden gaan inleveren. Het was goed zo. We hebben gelukkig ook waanzinnige leuke tijden met het barreltje gehad, maar genoeg is genoeg. Bijna tijd om van het ford-bakkie afscheid te nemen.

De dag daarna (woensdag) was de auto weer opgelapt en konden we weer terug richting Melbourne. Ook weer 2 dagen over gedaan en ergens in het midden een keer een wat duurder motel geboekt. Fijn, weer even een klein beetje luxe en je eigen badkamer (dat is al luxe an sich als backpacker!). De donderdag zijn we in alle vroegte weer de weg op gegaan (laatste lange rit met “onze” Ford Falcon) en reden tegen half 2 ’s middags de city of Melbourne weer in. Daar zijn we weer !!!! =) Weer  ingecheckt in het International Backpackers hostel en jawel hoor… WEER KAMER 316 !!! Zelfde bedjes, zelfde uitzicht. Heerlijk! Toen we weer wat gesetteld waren, gelijk de Travellers Auto Barn gebeld, want ja we zouden per slot van rekening vandaag geholpen worden. Maar wat bleek? De betreffende persoon was er vandaag tóch niet. En morgen ook niet. We zouden maandag pas weer geholpen kunnen worden. STELLETJE KLOOTHOMMELS !!!!!! Daarna zijn we meteen in een drafje naar de Starbucks gehold. Onze steun en toeverlaat in de wat donkere dagen in de zon ;-).

Vrijdag besloten we een dagtour naar de Great Ocean Road te doen. HOE GEWELDIG WAS DAT ! Het was een iets koelere en bewolkte dag, maar desalniettemin genoten van de adembenemende uitzichten.

dsc01055

Ook hebben we de 12 apostelen gezien, wow !!!

12apostelen

Terug  op weg naar Melbourne kwam ik erachter dat ik een steek net onder mijn knie had gekregen van het één of ander. Een misselijk gevoel overspoelde mij de hele busrit terug naar Melbourne en ik vroeg me af hoe dit toch zou komen?

Zaterdag werd ik wakker met dat misselijke gevoel x 100 en met een stekend, kloppend gevoel in m’n knie/been. Tevens duizelig en heel dorstig. Ik rolde mijn bed uit en zag vervolgens dat heel die knie waar ik gestoken was, helemaal opgezwollen en dik was. Oh-oh! Dit is vast niet van een mug geweest dan? Toch maar even de dokter gebeld en ik kon meteen langs op het spreekuur. En wat bleek…. HET WAS EEN SPINNEN-BEET !!! AAAAH! De haren in mijn nek gingen onmiddellijk omhoog. Kon dit niet dodelijk zijn dan, vroeg ik me hardop af. Het antwoord van de dokter was: “nee hoor, als het van een dodelijke spin was geweest, dan was je nu allang dood!”. Well oké, that is reassuring! 😉 But still…. Ik was gewoon gebeten door een spin en heb dat niet eens in de gaten gehad. That was freaking me out !!!! Ondanks niet dodelijk, was een 10 daagse antibiotica-kuur wel het gevolg. Enfin, komt goed dus. Eenmaal terug in het hostel bleken we een nieuw kamergenootje te hebben: een Nederlands meisje ook. Gezellig! ’s Avonds zijn we samen naar de Mac gegaan. Yum!

 Vandaag (zondag dus) hebben we niet veel gedaan, behalve de auto uitgeruimd. Ons backpackers-hol. Ons barrel. Per slot van rekening willen we hem morgen terug in gaan leveren….en we hopen dat dat geregeld kan worden zonder al te veel ophef.

Anyways, zoals de planning er nu uit ziet vertrekken we de dinsdag (of de woensdag) met de bus naar Adelaide, gaan vanuit Adelaide met het vliegtuig naar Alice Springs, ofwel the outback, blijven daar een kleine week en gaan daarna via Brisbane naar Cairns en willen daar, als het ff kan, toch wel zo’n 3 maanden aan het werk. Mensen… fingers crossed!

Pas goed op jullie zelf, dan doen wij dat ook. Tot snel weer =).

Liefs Eveline 

////////////////////////////////

NB: De reisverslagen waren origineel geschreven zonder foto’s (die publiceerde ik toentertijd wel via een fotowebsite, maar stonden niet in mijn reisverslagen zelf). De foto’s heb ik er nu achteraf bijgevoegd! Een aantal zelfgemaakt uit eigen archief dus, en een aantal verkregen via Google.nl !)

Reisverslag 6; Knoxfield, nieuwe piercings & Mildura

In de maanden juli & augustus publiceer ik deze zomer op de woensdagen (een enkele woensdag uitgezonderd!) een reisverslag, wat ik schreef tijdens mijn backpackreis door Australië in 2005. Ik stapte in mijn eentje op 21-jarige leeftijd op het vliegtuig (met een groep van Australian Backpackers) en heb 3 maanden lang gebackpackt en de tijd van mijn leven gehad. 😀

MeInAustralia

Neem in deze blog-reeks een kijkje in het leven van een backpacker. 

© Eveline – Augustus/September 2016

////////////////////////////////

Melbourne, 19 februari 2005, 11:05 am (ofwel 11 ’s ochtends) 

Hallo iedereen, hoe is het met jullie? Met mij/ons alles op het rustige gemakje :-D. Hoewel…. 😉

Vorige week vrijdag (de 11e) had ik dus mijn meeloop-dag (ofwel zoals zij dat hier noemen: ‘trial-day‘) in die brasserie. Van 11.00 tot 15.00 uur. Het was echt enorm druk en een ietwat chaotische bedoeling. Ondanks dat het af en toe nog een beetje behappen was (ik kom dan natuurlijk wel uit de horeca, maar ieder restaurant kent zijn eigen regeltjes en gebruiken), ging het eigenlijk hartstikke goed. Tot mijn genoegen :-). Na de paar uurtjes meegewerkt te hebben, kreeg ik te horen dat ik hun ook goed bevallen was (gelukkig maar :-D), maar…. dat ze nog niet onmiddellijk konden zeggen of ik aangenomen was. Uhm.. hoezo dan niet, vroeg ik meteen. Dat kwam, omdat er de dag daarvoor zich ook nog een drie-tal backpackers met horeca-ervaring zich had aangemeld als sollicitant en ook die wilden zij een eerlijke kans geven, d.m.v. een ‘trial-day’. Zo dan!! Die vinden dat wel makkelijk; zo een dag of 4 gratis en voor niks backpackers als personeel inzetten en dan pas eentje voor vast aannemen. Is hier nou sprake van (mis-)gebruik van backpackers? Enfin, ik zou het de woensdag daarop horen, dan hadden alle sollicitanten hun meeloop-dag gehad. Allright. We will wait and see!

Erg opgewerkt ging ik er dus niet vandaan. want hier had ik ondertussen toch wel mijn hoop op gevestigd. Toen ik terug in het hostel kwam, voelde ik mijn pols opspelen en daar was ik natuurlijk helemaal niet blij mee. Na 1 dagje werken in de horeca en BAM: pols-pijn. Dat beloofde niet veel goeds! Hopelijk zou het snel wegtrekken en was dit puur een reactie op de eerste dag weer zware borden tillen. Tot overmaat van ramp had Kim ook een “off-day”, dus toen zijn we maar samen een beetje ‘blue’ zitten wezen in de McDonalds. Haha, wat ons vervolgens weer opbeurde :-D.

Zaterdag zijn we uit ons hostel gecheckt om richting “Knoxfield” te gaan, een suburb van Melbourne, ongeveer 25 km van Melbourne af. Daar gingen we de zus van de man van een hele goede vriendin van Kim haar moeder opzoeken. Hahaha, een soort van; a guy, who knows a guy, who knows his sister’s son-in-law’s girlfriend -situation 😉 . Voordat we wegreden snel nog wat cv’s en sollicitaties in het centrum van Melbourne afgegeven. Baat het niet….

Knoxfield

We kwamen aan het einde van de middag aan in Knoxfield en werden met open armen ontvangen door Betsie & John, met de onmiddellijke mededeling dat we een aantal dagen mochten vertoeven daar. Awesome !! Vervolgens kregen we een super lekker maaltje voorgeschoteld en zijn kort na het eten en een lekker bakje koffie, lekker vroeg naar bed gegaan, zo rond een uurtje of half 10. En dat op een zaterdag!!! Haha, maak dat mee 😉 Dat we erg moe waren bleek wel uit het feit dat we de zondag pas tegen 12 uur ’s middags wakker werden. Allemachtig prachtig !! Na gedouched en ontbeten (gelunched 😛 ) te hebben, zijn we richting het centrum van Knoxfield gegaan; ‘Knoxcity’. Daar een nieuw koffiehuis opgezocht en natuurlijk weer heerlijk zitten leuten :-D. ’s Avonds zijn we in Knoxcity naar de bios gegaan en hebben “Finding Neverland” gezien. Tranentrekker !!!

IMG_0654

De maandag brak aan…. Valentijnsdag !! En dat met je verkering zo’n 15.000 km van je vandaan….. Oeps! Maar goed, de nodige berichtjes zijn over en weer gegaan, dus al met al kwam het best goed hoor. 😀 Verder zijn Kim & ik die dag, zowel in Melbourne als in Knoxfield op banenjacht gegaan.

Ook de dinsdag hebben we een banen-search dagje gehad. Tevens naar het uitzendbureau in Knoxfield gegaan en een hoop jobs uitgedraaid die eventueel van toepassing zouden kunnen zijn. In heel de regio Melbourne en omgeving zaten de vacatures verspreid, dus dat is mooi; genoeg kansen. Toch werden we er die dag een beetje moedeloos van, want we waren toch al een tijdje bezig met solliciteren, maar waren beiden nog altijd niet aan de bak! Het liep niet zo gesmeerd als verwacht en je zit toch aan  andere kant van de wereld met je boeltje. Na een tijdje gemokt te hebben, wisten we elkaar al snel weer aan het lachen te maken. Want ja; aan sikkeneuren heeft niemand iets. Eenmaal weer terug bij Betsie & John, vroegen we of we nog één nachtje konden blijven logeren. En dit mocht.. :-D.

De woensdag zijn we weer terug naar Melbourne gereden en hebben ons opnieuw ingecheckt in het International Backpackers hostel. En jongens; dan is dat dus een serieus groot hostel met enorm veel kamers en bedden… en wat denken jullie..: zelfde kamer en zelfde bedden al eerst. Wooaahhh! Dat voelde gek genoeg meteen een beetje als “thuis komen”, haha. Deze dag zou ik dus gebeld worden door de brasserie met of ik wel of niet aangenomen was, maar naarmate de middag vorderde en ik nog steeds niks vernomen had, besloot ik om zelf maar even langs te gaan.Daar werd mij verteld dat degene die er over gaat er op dat moment niet was (joh!) en dat ik morgenochtend maar even terug moest komen. Degene met wie overigens sprak, wist niet eens dat ze naar nieuwe krachten op zoek waren. Uhm, excuse me?! Ietwat geërgerd kwam ik er vandaan en vervolgens zijn Kim en ik Fish&Chips gaan eten in het casino (wat daar slechts 2 dollar 80 kost… dat zijn nog eens backpackers-prijzen!). Na het eten en een lekker wijntje, liepen we terug naar het hostel (het was nog licht, dus we durfden de wandeltocht naar huis dit keer wel aan 🙂 ). Op een gegeven moment stonden we te wachten & te kletsen bij een stoplicht, toen ik ineens opmerkte dat er een man naar ons aan het staren was. Ik draaide me om naar Kim en zei tegen haar (met een enigszins attitude-toontje);

 “Wat is die vent nou weer aan het kijken?”.

Waarop die man zegt:

“Ah, ook Nederlands!”.

AAAAAHHHHHH! Oeps! Hard gelach van beide partijen was het gevolg. 😉

Backpacken

De donderdag werden we op tijd wakker en ik had enorme pijn aan mijn pols. Was er zelfs die nacht van wakker geworden !!! Het leek alsof de peesontsteking volledig terug aan het komen was / of zelfs al was. Hmmmz, die horeca-baan leek voorlopig dus toch geen optie. Na overlegd te hebben met Kim besloot ik, om die dag tegen de brasserie te gaan zeggen, dat ik dusdanig met een polsprobleem zit, dat een horeca-baan (helaas) voorlopig geen optie is. Bummer maar realiteit. Waar ik wel van baalde, want welke banen blijven er dan nog over voor backpackers? (Note van nu anno 2016: Dat was iets waar we snel genoeg zouden achter komen, haha!). Enfin, na het ontbijt liepen we naar de betreffende brasserie en nog voordat ik goed en wel mijn verhaal kon doen, zei die man:

“Uhm ja, we hebben vandaag nóg een trial-day met iemand en ik denk dat de positie daarna bekleed is. Dus bedankt voor je tijd en interesse en wellicht tot een volgende keer!”.

En weg was ‘tie met zijn dienblad.

Dus.

Oké, ten eerste: NÓG EEN TRIAL-DAY MET IEMAND? Ja, zo is het wel makkelijk natuurlijk; 5 dagen lang gratis personeel tijdens de drukke lunch-uren. En dat zijn 5 dagen waar wij van weten, misschien gaat dit al weken zo door!!! En ten tweede: u dénkt, meneer??? U denkt?! Kijk, en dat is het punt waar het eigenlijk al fout gaat, kerelvent!!!!! Tssssss. We liepen enigszins beduusd de brasserie uit. We kregen het sterke vermoeden dat dit hier bij deze toko veél en veel vaker gebeurt; gratis backpackers inzetten met een loze belofte tot een eventuele vaste functie en vervolgens zeggen dat de functie ingevuld is door iemand. And so on and so on. Zó niet gaaf gewoon! Maar oké…. maybe it’s just us! Anyways; die dag hebben we de banensearch even gelaten voor wat het is en ons vrij abrupt op gegeven voor fruitplukken, in Mildura, een plaats gelegen boven Melbourne, zo’n 8 uur rijden (note van nu; dat dáchten we dus… dat het 8 uur rijden was… het bleek véél langer! Maar hier kom ik in het volgende reisverslag op terug 😉 ). We kunnen maandag direct aan de slag !!! Jippie! Eindelijk werk! Ook al is het fruit plukken.. het is werk !!!

Na de blijde boodschap van het eindelijk hebben van een job, zijn we in een opwelling zo een piercing-shop binnen gelopen en hebben er beide een nieuwe piercing !! OH YEAH !! Soms heb je zo’n lekkere adrenaline-stoot even nodig. Kim heeft ’n piercing laten zetten in haar wenkbrauw en ik heb er nu één net onder mijn mond/onderlip. ZO VET !!! En dat zónder verdoving. Zijn wij even bikkels, of niet dan?! En voor de mensen die er van gruwelen (waaronder mijn eigen moedertje en m’n vriend 😉 ); don’t worry, na mijn backpacktijd gaat de piercing er uit. Echt! De tong&navel-piercings blijven uiteraard wél gewoon zitten hoor (maar daar zijn dan ook nog geen klachten over binnen gekomen, lol!).

IMG_0099

Die avond zijn we in de tv-room van het hostel gaan zitten en raakten aan de praat met hartstikke aardige Duitsers: een stelletje, wat vol bewondering naar onze net gezette piercings aan het kijken was. Hun vonnis luidde: ‘Gekke Nederlanders!”. Hey, no argument from this corner! 😉 Door die Duitsers kwamen we daarna in gesprek met een aantal Koreanen die ons vervolgens hun taal gingen leren. Eitje! De ochtend daarna zaten we met een Franse Canadees aan het ontbijt, te praten over de wereld.

Ooooh wacht, daarom heet het het “International Backpackers hostel”. Joh!  🙂 

Goed, gister zijn we (na ons ontbijt met de Franse Canadees), voorlopig voor de laatste keer naar “onze”  Starbucks gegaan en hebben daar toen vervolgens (geloof het of niet) min of meer afscheid genomen van het personeel daar, wat ons inmiddels als onderdeel van het meubilair begon te zien. Niks van gelogen! Daarna zijn we naar de dierentuin van Melbourne geweest en hebben daar een enorm leuke dag gehad. ’s Avonds lekker uit eten geweest en daarna vroeg het bedje ingedoken. zZzZzZz

En vandaag… ja, vandaag (zaterdag dus) rijden we dus door naar Mildura. Aangezien het een rit is van zo’n 8 uur (note van nu: AHUM!), hebben we besloten om alvast vandaag maar die kant op te gaan. Je weet maar nooit (Uhuh! UHUH!!). En vanaf overmorgen is het dan zover: Eef  & Kim ontkomen er ook niet aan: we gaan aan het fruit plukken !! Dat wordt ongetwijfeld weer een ervaring an sich. Yes it will !!!

 FruitPlukken

Niet wetende wanneer we onze site weer kunnen updaten (hopelijk nog wel ergens tussen het fruit plukken door 😉 ), wens ik jullie een prettig weekend toe en tot snel weer. Dag lieverds !!! Pas goed op jullie zelf, dan doen wij dat ook, beloofd!

Liefs, Eveline

////////////////////////////////

NB: De reisverslagen waren origineel geschreven zonder foto’s (die publiceerde ik toentertijd wel via een fotowebsite, maar stonden niet in mijn reisverslagen zelf). De foto’s heb ik er nu achteraf bijgevoegd! Een aantal zelfgemaakt uit eigen archief dus, en een aantal verkregen via Google.nl !)

Reisverslag 5; Melbourne, dokter en de zoektocht naar werk

In de maanden juli & augustus publiceer ik deze zomer op de woensdagen (een enkele woensdag uitgezonderd!) een reisverslag, wat ik schreef tijdens mijn backpackreis door Australië in 2005. Ik stapte in mijn eentje op 21-jarige leeftijd op het vliegtuig (met een groep van Australian Backpackers) en heb 3 maanden lang gebackpackt en de tijd van mijn leven gehad.😀

MeInAustralia

Neem in deze blog-reeks een kijkje in het leven van een backpacker =). 

© Eveline – Augustus 2016

////////////////////////////////

Melbourne, 10 februari 2005, 07:21 pm (ofwel 10 voor half 8 ’s avonds) 

Mensen !!! =) Hoe is het er allemaal mee? Hoop dat alles nog steeds op het gemakje gaat daar in het Nederlandje. Met mij/ons alles prima. Uiteraard weer een hoop meegemaakt. Tja, hoe kan het ook anders als je backpackt. 😉 Waar was ik in het laatste reisverslag gebleven? Oh ja, oh ja: bij omi, op Phillip Island

Nadat we klaar waren met onze mail & site up-2-daten (maandag 31 jan. dus), reden we terug naar omi (haar naam is trouwens Pauline). Daar kregen we voor het laatst een heerlijke lunch van haar en kregen tevens een hoop blikken voedsel mee voor onderweg. Wat een schat! We hebben echt enorm toffe dagen gehad bij haar en konden haar niet vaak genoeg bedanken. Maar goed, zoals het “verwelkomt worden” bij het backpacken hoort, hoort het afscheid nemen er ook bij. Toen wij ons autootje na een paar dagen weer startte gebeurde er….. helemaal niks bijzonders, want hij startte! Zonder problemen! Jolly :-D. Om en nabij 2 uur later arriveerden wij in de grote stad Melbourne.

Melbourne1

Hoewel we het jammer vonden om het heerlijke Phillip Island te verlaten, waren we nu ook weer blij dat we ons weer in een grote stad begaven. Vervolgens een hostel gezocht (want dat kamperen in de auto hadden we voor nu weer eventjes gehad), auto in de parkeergarage gezet, alles uitgeladen en…. hoppa; Melbourne, here we are !!! 😀

Melbourne

Vlak voordat we ons wilden inchecken in ons nieuwe hostel (waar we overigens nog altijd zitten: het International Backpackers hostel), werden we aangesproken door een man die werkt als hoofd-salesmanager bij een nieuw bedrijf. Hij zag dat we backpackers waren (die enorme rugzakken liegen er niet om) en hij vroeg of we misschien op zoeken waren naar (tijdelijk-) werk. Nou…. eigenlijk wel ja!!! 🙂 Wow! Om een lang (en vooral saai 😉 ) verhaal kort te houden: we zouden aan het einde van de week gebeld worden om eventueel in aanmerking te komen voor een gesprek. Nou, niet slecht, zo op de 1e dag bij aankomst in deze grote stad. We wilden hier namelijk sowieso gaan werken, maar dit ging wel érg snel, haha. Hoewel ik er toch ergens een vervelend sceptisch onderbuik gevoel van had, scheen het wel een daadwerkelijk bedrijf te zijn, en dus….hadden we stiekem toch goede hoop!

HostelMelbourne

Enfin, de dinsdag hebben we de stad Melbourne een beetje verkend. Wat een geweldige stad ook… die winkels… ze hebben hier echt een mega gaaf centrum. Heb voor de allereerste keer éver “Manolo Blahniks” in mijn handen én aan mijn voeten gehad. Oh my god! What an amazing shoes! Maar ja; 1200 dollar lag nu niet echt helemaal binnen mijn budget ;-). Verder hebben we een “vast” koffiehuis gevonden, namelijk één van de alom bekende “Starbucks”. En omdat we daar sinds onze aankomst in Melbourne toch al zo’n 8 keer geweest zijn, is het safe to say dat we écht kunnen spreken van ons vaste koffiehuis. Ook hebben we daar onze ‘Friends-bank’ gevonden, dus nu is het alleen nog een kwestie van de rest van de leden voor onze Friends-gang bij elkaar te zoeken, and we are good to go. Anyways, die avond zijn we naar een super-de-luxe bioscoop geweest en hebben daar de film ‘Closer’ gekeken. Mooie film, aanrader! Aan die bios zit tevens een groot casino vast (het is een heel uitgaanscentrum, ontzettend relaxed) en daar hebben wij die avond ook nog even rondgehuppeld. NB: de witte wijn heeft daar dezelfde prijs als een glas champagne. Dus ja…. lijkt me duidelijk wat wij daar een hele avond hebben zitten slurpen 😉. Champagne it is! Als toetje nog een heerlijke cosmopolitan gedronken en toen was het weer tijd om naar huis te gaan. Taxi gepakt (ongeveer 10 minuutjes a kwartier met de taxi, lopend was die afstand toch net te ver zo ’s avonds laat), vervolgens bij het hostel de taxi uit gerold en dan plots….. de SCHRIK VAN JE LEVEN krijgen! Ik was namelijk mijn JVC-tasje kwijt, waar zowel mijn nieuwe digitale fotocamera, als mijn filmcamera in zitten.

NEEEEEEEJJJJ!

JA!

Allebei de camera’s, foetsie! Ik dacht dat ik niet goed werd, even serieus!! En bij het terug denken besefte ik het: ja hoor, hartstikke in het casino laten liggen! DOM WICHT! En dat terwijl ik er de hele tijd zo ontzettend zuinig op ben en voorzichtig mee om spring, hoe kon dit nou gebeuren?! Heel de avond bijna neurotisch op m’n spulletjes gelet, en net bij de laatste gokkast blijkbaar niet (waar we nota bene maar een dollar of wat in gegooid hadden en niet eens iets gewonnen hadden!). En dus, diezelfde taxi weer terug ingesprongen en met tranen gevulde ogen dat casino terug in gesjeesd. WAAAHHH!! Uit paniek wist ik niet meteen de juiste  gokkast meer te lokaliseren, dus als een kip zonder kop liep ik daar mensen omver. Met hevige buikpijn. Crap!!!! Bijna stresspoep!!!

Zien jullie het voor je?

Uiteindelijk kwamen we bij de juiste gokkast aan en… het lag er niet meer!!! Niks, helemaal niks niet meer!!! Oh boy! Toen de “lost&found” opgezocht en bij iedere stap die ik zette heb ik gebeden dat iemand zo eerlijk zou zijn geweest om het geheel daar naar toe te brengen. God, let it be! Koud zwetend en trillend stond ik daar dan. Toen ik eenmaal aan de beurt was, stamelde ik:

“I, I lost my camera-bag, it says JVC on the front, and there are 2 camera’s in it, and, and I, I lost it… and, and….”.

De meneer achter de balie trok een wenkbrauw op en zei:

“Lady…. you are very, véry lucky….!”.

Wow. Er bestaan nog eerlijke mensen op deze aardkloot. En niet eens een nummer of iets achter gelaten, de eerlijke vinder wilde zelf niet gevonden worden. Wow.

melbourne-international

De dag daarna deed ik uitgeslapen mijn ogen open en ik hoorde…. regen! Hmmmz, ben ik daar nu voor uit Nederland vertrokken… ;-). Even nog héél erg stilstaand bij het feit dat ik zo’n enorme gelukszak was dat ik mijn camera’s gewoon nog had, hadden we verder voor die dag niet echt plannen. Nou ja, eigenlijk wel: we wilden naar het strand, maar ja: met regen? No, thank you. Wél werden we door dat ene bedrijf opgebeld (van die man die ons had aangesproken) met de vraag of we de dag daarna op gesprek wilden komen….. OFCOURSE !!! Dus de sollicitatie gesprekken waren ingepland. Spannend toch wel! Verder hebben we het die woensdag lekker rustig aan gedaan, ’s avonds uit eten geweest bij een Indisch restaurantje en later die avond gezellig met andere backpackers in het hostel wijntjes gedronken in de gezamenlijke woon/TV-kamer. Eén van de mede backpackers was jarig, dus daar moest op geproost worden (wat we ook, het zal jullie niet verbazen: met volle overtuiging gedaan hebben, haha).

De donderdag brak aan en jawel…. het was de dag van de sollicitatie. OEHH! En dus: netjes gekleed en enigszins voorbereid gingen we er op af. Daar in de grote stad Melbourne! Er bleken in totaal 150 gegadigden op sollicitatie gesprek te komen die gehele week op verschillende punten en slechts 40 mochten een meeloop-dag meemaken en daarvan zou slechts 10 worden aangenomen. JEETJE, DOE NORMAAL ZEG! Waarom dan 150 op gesprek vragen hè, vraag je je toch af? Maar oké….! Het gesprek van zowel Kim als van mijzelf verliep klaarblijkelijk naar behoren, want we werden BEIDEN uitgenodigd voor de meeloop-dag op maandag. Wowie! We waren tot dusver best trots op ons zelf =). Erg enthousiast kwamen we er vandaan en zijn die avond in een leuk, enigszins chique restaurantje uit gaan eten. Alvast om het een beetje te vieren. Moest kunnen :-P.

IMG_0656

Vrijdag is Kim langs de dokter geweest. Dit vanwege het feit dat ze al een week of 2 met een zere en dikke linkervoet rond loopt. Niet zo mooi dus. De dokter had eigenlijk ook niet echt een antwoord omtrent wat dit nou precies zou kunnen zijn (en daar betaal je dan zo’n duur consult voor!), maar goed; hij gaf Kim in ieder geval wel pijnstillende medicijnen mee die daadwerkelijk werkten (and still do). Vooruit, ook goed! Daarna zijn we weer even de stad in gelopen en hebben ons kostelijk vermaakt in de winkeltjes. In het warenhuis “Meijer” kregen wij een volledige makeover met een nieuwe make-up-lijn. Onwijs stoer! Eenmaal terug bij de auto, kreeg Kim (en ik trouwens ook) de schrik van haar leven…. een hele grote dikke, zwarte, harige spin schoot zo vanonder de auto, toen ze haar portier open deed. Arme kind is nog steeds in shock!

 De zaterdag zijn we naar de stad gegaan om nette kleding te kopen voor onze aanstaande meeloopdag. Een nette pantalon en een truitje aangeschaft. Wij konden aan de slag! Die avond wederom naar de bios geweest, ditmaal naar de film “Meet the fockers”. Echt, wat een briljante film, we hebben dubbel gelegen. 😀

Over de zondag valt echt niks zinnigs te zeggen.. lang uitgeslapen, niks gedaan, koffie gedronken @ the coffeehouse en op de bank gelegen. Kortom; perfecte zondag eigenlijk :-D.

Oké, en toen… eindelijk.. brak de maandag aan. Dé maandag, waar we zo naar hadden uitgekeken. De maandag waar we nieuwe kleding voor hadden aangeschaft. Waar we een meeloopdag hadden van dat enorm coole bedrijf. Waar we met z’n 40en uit de 150 waren uitgekozen. Die maandag dus ja! Die was aangebroken! Wat hadden we er zin in. En…… wat bleek het een afgrijselijke dag te zijn !!!! De ergste dag voor ons, tot nu toe in Australië gespendeerd. Oprecht! Die dag hebben bij benoemd tot “Scary-ass-day” en zo zal hij ook onze persoonlijke geschiedenis in gaan. De zogenaamde waanzinnige sales-baan, bleek niets te zijn wat zij ons van te voren hadden voorgespiegeld en/of wat wij ons er van hadden voorgesteld. Het kwam louter neer op het verkopen op straat (!) en langs deuren leuren als een jehova en dit allemaal puur op commissie-basis. Met andere woorden: als je niks verkoopt, verdien je ook geen cent. Gaande de dag kwamen wij er dan ook al spoedig achter dat dit geen baan voor ons was. Toch hebben we de dag netjes afgemaakt en ironisch genoeg kregen wij aan het eind van de dag te horen dat wij bij de 10  “gelukkigen” zaten die aangenomen werden. Hoe is het mogelijk!

Maar wij tweeën hebben vriendelijk bedankt. 

De dag daarna (de dinsdag) hebben we een hele dag sollicitatie brieven zitten typen en onze cv’s massaal zitten uitdraaien, onze paspoorten gekopieerd, etc.! Vervolgens alles netjes zitten vouwen en in enveloppen gestoken en langs diverse bedrijven en winkels gegaan om onze (open-) sollicitaties binnen te brengen. Op onze weg terug naar het hostel liep ik onverhoopt ook nog even een brasserie binnen en guess what… daar zochten ze warempel daadwerkelijk nog iemand, voor fulltime. Ik mocht de dag daarna meteen op gesprek komen.

En ja…. dat was vandaag dus ;-). Het sollicitatie gesprek ging hartstikke goed en gezien mijn horeca ervaring vroeg hij of ik niet meteen deze week een middag wil meelopen. Als dat voor beide partijen goed bevalt, kan ik vanaf aanstaand weekend meteen fulltime aan de slag. Ieeeeh, hoe spannend!!! Helaas is er wel één maar… en dat is dat ik even moet kijken hoe het gaat verlopen met mijn pols. Niet iedereen van jullie weten dit, maar een aantal maanden geleden heb ik een fikse peesontsteking in mijn pols gehad (typisch horeca-kwaaltje naar schijnt) en op de één of andere manier blijft dit een zwakke plek sindsdien. Het zou dus kunnen zijn dat door zware borden enzo, dit zwakke plekje weer boven komt drijven. AI! Maar ja…. als dat zo is, is dat zo, en dan zien we het op dat moment wel weer verder. Morgen begin ik vol goede moed aan de brasserie-meeloop-middag en we zien wel waar het schip strandt.

Nou mensen, dit was het weer voor deze keer. Beetje lang verslag, sorry people! Dat krijg je als je 1,5 week niet update terwijl je in het prachtige Australië zit :-D.

Take care en tot snel weer !!! Wij duiken zo meteen de kroeg in van ons hostel.

G’day mates! 😀

HostelMelbourne2

Liefs, Eveline

////////////////////////////////

NB: De reisverslagen waren origineel geschreven zonder foto’s (die publiceerde ik toentertijd wel via een fotowebsite, maar stonden niet in mijn reisverslagen zelf). De foto’s heb ik er nu achteraf bijgevoegd! Een aantal zelfgemaakt uit eigen archief dus, en een aantal verkregen via Google.nl !)