Vlog 9 – Uit eten, surprise maken, receptje en verder een hoop gestuntel ;-)…

De Vlog-vrijdag deze week in de Vlog-Zaterdag-hoedanigheid ;-)….

Kijk weer mee in mijn/onze week-vlog, met dit keer als extra een uitprobeersel (namelijk uitleg van een receptje!). Bedankt voor het kijken en een duimpje omhoog wordt gewaardeerd 👍.

© Eveline – December 2016

Afzender retour 

De kids hadden hun schoen weer mogen zetten en met succes… Voor alle drie prijkten er de volgende ochtend mooi verpakte cadeaus in/bij hun schoenen. 

Max had 2 boekjes gekregen. Één nieuw gekochte van Woezel en Pip, en één die ik… uuuh, ik bedoel sinterklaas zelf ooit had gehad op 5 december, maar dan in 1988 (zoals op de eerste pagina kenbaar gemaakt stond!). Weet Max veel, niet waar?! Alleen zijn oudste zus (9 jaar) zag het meteen, met een glimlach, maar goed: die weet inmiddels hoe de vork in de steel zit, so no harm done…. Dácht ik! 

Hij pakte de boekjes uit, bekeek ze, legde Woezel en Pip netjes op z’n stoeltje en ging met het andere boek terug naar de keuken. 

Ik vroeg; 

“Maxje, wat ga je doen?”, 

waarop hij kordaat antwoordde; 

“Boek niet hebben! Boek terug!”. 

Ik ging kijken en hij had het zogezegde tweedehandse boek terug bij z’n schoen gezet. 

Sinterklaas mocht ‘m weer mee terug nemen…. Afzender retour! 

Yo…..!!! 😆🙈😉 


© Eveline – November 2016 

Naar de haaien?

Wat vind ik het bijzonder (leuk!) dat onze oudste ook nog vol overgave in Sinterklaas gelooft op haar 8ste jaar. Zeer vermoedelijk het laatste jaar dat ze alle 3 te samen geloven in de goed heiligman, want volgend jaar zal dat wel anders zijn. 

Hoe dan ook… nu nog niet aan de orde. Twee keer per week mogen ze hun schoen zetten; op zaterdag en woensdag. Want, zo heb ik de kinderen wijs gemaakt; de Sint kan niet iedere avond overal zijn, maar op zaterdag en woensdag pakt hij onze straat mee in de route. Dit vonden mijn kinderen meer dan aannemelijk. Mooi. De cadeautjes variëren in prijs tussen de 1 en de 8 Euro. Zo houdt Sinterklaas het leuk 😋. 

Afgelopen woensdagavond was het weer zo ver en de kids laaiden hun schoenen weer vol met tekeningen & wortels en sloten af met Sinterklaasliedjes. De baby-boy hudderde er maar een beetje tussen door en begreep nog altijd niet zo goed waarom we bij schoenen stonden te zingen. 

Op een gegeven moment begon onze jongste dochter (4jr) met een Sinterklaas liedje waarin de zin voor kwam; 

“Het feest gaat naar de haaien!”. 

Verbaasd keek ik haar aan en vroeg; 

“Oh, het feest gaat naar de haaien?! Weet je eigenlijk wat dat betekent dan?!”.  

“Ja hoor!” zei ze, “Dat we morgen vis eten als er niks in de schoen zit!”. 

De ochtend daarna waren de dames er in alle vroegte als de kippen bij. Toen we gisteravond terug thuis kwamen van school, werk en BSO troffen we een baby-schoen (erachter dan) nog altijd volledig gevuld. 

It is safe to say dat het Max momenteel nog een worst zal wezen, of het feest naar de haaien gaat of niet 😄😉. 

 
© Eveline – November 2015
   

Het geheim van sinterklaas

Het geheim van sinterklaas is geniaal. Alle kindjes zijn geboeid. Alle kindjes zijn in spannende verwachting op wat komen gaat en zij smullen letterlijk en figuurlijk van deze tijd.

Het geheim van sinterklaas is ook gaande het jaar uitstekend toe te passen;

“Ik zou je groente maar op eten, want sinterklaas ziet alles!”.

En dat half juli. Ik hou er van. Het geheim van sinterklaas.

Onze twee dochters ook. In voor, en in tegenspoed. Zoals ik gisteren al vertelde in een blog, is onze jongste dochter ziek. Van alles en nog wat plus een beetje is aan de hand. Medicatie gaat wel goed binnen en blijft binnen ditmaal. Toen ik vanmorgen op haar kamertje kwam, ging ze gelijk rechtop in haar ledikant staan. Ik voelde aan haar bolletje en deze gloeide enorm. Nog niet koortsvrij dus. Arm kind! Met hangerige huil oogjes keek ze me aan en vroeg:

“Mam, zitten er cadeautjes in mijn schoen?”.

Ik liet weten dat ik dacht van wel. Een grote glimlach kwam op haar gezicht, gevolgd door:

“Leuk hè, mam!”.

Het geheim van sinterklaas.

Dat het nog maar zo lang mogelijk bewaard mag blijven.

foto (15)

© Eveline – November 2014

Zie ginds komt de stoomboot…

Gister met het avondeten leek het halverwege meer op een marathon overleven, dan op eten.

Onze jongste dochter begon allereerst met ‘Zie ginds komt de stoomboot’ te gaan zingen. Nou ja, bon, dat is niet erg. Echter, toen ze aan de 5e keer achter elkaar begon, werd het langzaam hinderlijk. Dit leek overigens tevens het startsein voor een afgesproken complot, want plots schoot de oudste dochter uit met aardappelen en groente tijdens het prakken daarvan, waarbij de doperwten in de nekplooien van haar baby-broertje schoten (die net bij mij zat voor borstvoeding). Terwijl ik de doperwten uit z’n hals viste en terug wilde geven aan Carmen, viel m’n net gevulde glas op tafel omver. Op datzelfde moment schoot de oudste opnieuw uit met haar vork en gooide ditmaal een stuk vlees op de grond, waar onze hond toen als een dolle malle op af vloog. Terwijl de oudste een lach ten gehore bracht, die veel weg had van een “Evil-plan-laugh”, hoorde ik mezelf van:

“Hellup, overal 7-up”,

en:
“Maar meisje, kijk nou toch eens úit!”

naar (met zeer verheven stem inmiddels):
“Kenjiiiiiiiiii!!!” (naam van onze hond)

gaan.

En toen was het ineens stil. Mijn stem was schor. We keken met z’n allen naar het aangerichte slagveld, met de hond loerend in de hoek.

Onze jongste dochter verbrak vervolgens op zeer ludieke wijze de stilte, door voor de 6e keer te gaan zingen;

“Zie ginds komt de stoomboot, uit Spanje weer aan…”.

IMG_4589.JPG

© Eveline – November 2014

Afbeelding verkregen via Google.nl