Een dag om te herinneren

Twee-en-een-halve week pompen of verzuipen. Snelcursus autorijden! Beginnende met dag 1, die startte op 18 oktober met het theorie-examen. In één keer. Nul fout. Soms kan perfectionistisch zijn ook heel gunstig uitpakken ;-). De dag daarna op 19 oktober had ik mijn allereerste rijles ooit, gevolgd door ruim twee weken rijden, rijden, rijden, terug naar huis om borstvoeding te geven, en weer verder rijden. On full repeat.

En na twee-en-een-halve week kwam de grand finale; namelijk afrijden!

Met het zweet gegroefd in beide handen, op voorhoofd en in bilnaad, stapte ik in de lesauto. Moment of truth! Ik was zodanig zenuwachtig, dat ik eigenlijk al op voorhand dacht te weten; dit wordt niks.

Ik viel een keer stil. Op een fietspad nog wel! En ik sloeg een keer rechtsaf, daar waar de examinator had gevraagd of ik linksaf wilde gaan. Verder ging de rit heus niet slecht, maar bij het terug rijden dacht ik; jammerrrr!!

Met het lood in m’n schoenen liepen we naar de “uitslag-kamer”. Het was muisstil toen we gingen zitten. De examinator knisperde nog wat met A4tjes, en verbrak uit het niets ineens de stilte, door een zin uit te spreken. Een cruciale!

Na die eerste zin, blokkeerde mijn gehoor! Alle uitgesproken informatie die volgde (van zeker enkele minuten), ging volledig langs me heen. Die ene zin, die deed het ‘m. Al de rest was bijzaak. Die ene zin, waar hij mee begon, was het enige wat bleef hangen.

“Laat mij beginnen u te vertellen, dat u geslaagd bent. Wat ook belangrijk om te …. Bla bla bla bla….”

en zijn stem vervaagde naar de achtergrond.

Ik ben geslaagd! Ik ben geslaagd! Ik ben gewoon… GESLAAGD! – was wat ik tijdens zijn -bla bla bla- uitleg dacht. Ik voelde m’n wangen gloeien. Ik was gewoon geslaagd!

6 november 2007…. Rijbewijs in de pocket-dag =). Een datum die ik, gek genoeg, nooit meer zal vergeten.

IMG_4092.JPG

© Eveline – November 2014