Iets met hoge hartslag

Even serieus. Spinnen en ik… we matchen heus uitstekend, zolang het op gepaste afstand is. En dan heb ik het over die zwarte grote joekels hè. Niet over hooiwagens, of over van die kleine spinnetjes. Die pak ik zo op en ik zet ze buiten, dat is geen probleem. Nee, ik heb het over die harige zwarte monsters die tussen juli en september (meestal onzichtbaar) in je huis krioelen.

Onzichtbaar is wat het had moeten blijven.

 

Toen ik donderdagavond laat op de avond wilde douchen en mijn shirt uit trok, voelde ik net onder mijn nek iets kriebelen. Ik keek naar beneden en zag ineens een WALGELIJK grote spin zich manoeuvreren over mijn angstig geworden tere huidje.

Ik zweer dat ik nu denk te weten hoe het voelt om een rolberoerte, een tia en verstikkingsdood in één keer te hebben. Een bijna dood-ervaring is wat het was. Ik werd volkomen spastisch en daarbij aansluitende geluiden vielen mij ten deel. Voor degene die net met zijn of haar hondje voorbij ons huis liep zal wel gedacht hebben: dat zijn rare sex geluiden! Even blijven staan dan maar! 😉 😛

Enfin, ik sloeg het immens grote gedrocht van mij af, zag ‘m op de vloer en ik rende hijgend als een ongeleid projectiel naar onze slaapkamer, alwaar ik dansend en rond mij heen meppend, mijn haar naar voor gooide. Stel je voor dat ze in tweetal werken. Hier en daar kwam er nog een brul uit en met bevende handjes liep ik terug naar de badkamer. Daar zat hij. Trots te wezen. Met een hartslag van minimaal 300 bpm maakte ik een foto. Of nou ja, dat probeerde ik dan toch. Volledig bewogen, but this was the best I could do.

Fuckinspin

Mijn man sliep op de vrachtwagen die avond, dus die kon ik niet om hulp vragen. En de politie bellen voor een grote spin is ook weer zo wat ;-). Ik heb maar gewoon gedouched, zonder te knipperen de spin in de gaten houdend, en ben daarna snel naar bed gevlucht.

De ochtend daarna vertelde ik mijn kinderen in geuren en kleuren het verhaal. Ze waren enorm onder de indruk. Mama had het gevecht met een dergelijk monster overleefd. Ik was de held van de dag.

Toen mijn vader vrijdagavond bleef eten, vertelde ik het verhaal ook aan hem. Mijn vader grapte:

“Dus je hartslag ging meer omhoog dan tijdens je huwelijksnacht?!”.

Ik antwoordde bevestigend, wat namelijk het enige juiste antwoord was. 😉

Carmen fronste haar wenkbrauwen en ging zich ineens in het gesprek mengen:

“Wat was er dan mama?”.

Ik keek haar verbaasd aan en zei:

“Ja wuuf, dat heb ik je vanmorgen toch verteld, over die ENORME spin???”.

Zegt zij:

“Nee, ik bedoel tijdens jullie huwelijksnacht!”.

FluitendGezichtje

© Eveline – Juli 2017

Advertenties

Een complot? 

Om maar gelijk met de deur in huis te vallen; ik ben niet dol op spinnen. Ik ben gelukkig niet meer bang voor van die hooiwagens (in tegenstelling tot tien jaar geleden), maar op van die dikke-zwarte-harige ben ik nog altijd niet zo heel gesteld. 

Vorig jaar zomer, toen ik acht maanden zwanger was van Max, was er een vriendinnetje van de oudste te spelen. We waren met z’n allen lekker buiten, toen dat vriendinnetje ineens tegen me zei; 

“Eveline, er zit een spin op je nek!”. 

En ik had al wat voelen kriebelen. Ik voel het nu weer! 

Ik schoot in een Japanse vechtstrijdings-stand en hoogzwanger of niet; ik zou menig verslaan hebben! Ik sloeg wild in m’n nek en vervolgens om me heen, waarna we gezamenlijk tot de conclusie kwamen… dat de spin weg was. Mijn god, ik was helemaal van slag. Drie dagen later voelde ik het nog kriebelen. 

Toen ik kort geleden de oudste naar bed bracht, vloog er een mugje op en neer haar kamer. De oudste zag dit ook en zei, licht angstig; 

“Ah, mam, een mug…. !”. 

Ik reageerde zeer laconiek met dat ze zich niet aan moest stellen en dat ik zo wel om de vliegenmepper zou gaan. Ik had m’n zin nog niet fatsoenlijk afgemaakt, of mijn oog viel op een viertal dikke, zwarte poten. Oh god! Ik liep richting het dreigende gevaarte en jawel hoor… Een spin, half uit de muur, half in de muur, van onze dochter haar zolderkamer. 

  
Oké, oké, niet paniekeren. Goede voorbeeld geven. Of nog beter; zeg helemaal maar niks. Gewoon kind op bed leggen en snel de man des huizes halen. Spin-kill-and-attack-missie kon beginnen. 

“Mam, heb je haast ofzo?”. 

“Ja, je wil die mug toch weg hebben, ik ga snel de vliegenmepper pakken!”. 

Ik vloog naar beneden en kwam tot de ontdekking dat mijn man net de hond aan het uitlaten was. Nou goed, allereerst die mug dan, die kan ik wel alvast handlen. Ik kwam terug boven en… 

… de spin was weg. HIJ WAS WEG !!!! 

Slik. 

Hij had gewoon de benen genomen. De mug trouwens ook. Ik vermoed dan ook een complot. Een ingewikkeld vlieg-spinnen-complot. 

To be continued? 

Fijne, kriebelige dag allemaal. 😉 

© Eveline – Juni 2015