Taal

Je hebt van die hinderlijke taalnazi’s. Van die mensen die zich voortdurend genoodzaakt achten om alles en iedereen maar te verbeteren. Het zijn mensen die tenen krommend gaan lopen bij het woord “enigste”. Bloed-oren krijgen bij “het kost duur”. En ga zo nog maar even door. Hatelijk zijn ze !!!

Ik… ben dus één van die mensen. Verschrikkelijk.

En begrijp me niet verkeerd: niet dat ik nooit een fout maak hoor! Echt wel! Alleen ik vind het dan ontzettend belangrijk om die fout zo spoedig mogelijk te corrigeren. Ook bij mezelf dus!

Mea culpa, mea culpa, mea maxima culpa.

We zaten met een aantal collega’s in de kantine onze boterhammetjes te eten. Eén van de collega’s was enthousiast een verhaal aan het vertellen en deelde een boeiende verkeerssituatie met ons. Ze was zo druk bezig dat er een vervoegingsfoutje in sloop;

“Ja, ik stond stil bij dat stoplicht en vervolgens trekte ik op..”.

Onmiddellijke doofheid aan één oor trad bij me op. Ik hoorde de rest van haar verhaal ook gewoonweg niet meer, ik kon alleen maar denken… rustig blijven ademen en je gaat er nou eens NIKS van zeggen. Iedereen vindt dat alleen maar dood-irritant, dus je zwijgt!

Maar na die betreffende zin van haar, bleek niemand meer naar haar te kijken en verplaatste ieder zijn blik naar mij….

Ze zagen allemaal met lede (en enigszins vermaakte) ogen toe hoe ik een bloedlip creëerde en hoe de stoom langs mijn neus en oren krioelde.

Maar, ik zei niks! Geen woord.

Ik was best een beetje trots. Mijn collega’s trouwens ook!

Echter, voor mijn eigen genoegdoening alsnog even;

HET IS: TROK! IK TROK OP !!!

Ah, wat fijn zeg. It’s out of my system! 😉

Creatief-schrijven-de-vanzelfsprekendheid-van-taal

© Eveline – Januari 2016

(P.s.: deze blog is met toestemming van de betreffende collega online gezet! :-D)

Advertenties

Gillende keukenmei…vrouw!

Toen de oudste dochter in het winkelcentrum (over een passerende dame) aan mij had gevraagd:

“Wat heeft die meid nou toch aan?”,

had ik op mijn beurt gezegd dat het niet zo netjes was om dat zo te zeggen. Meid! Zeker niet wanneer je iemand niet kent. 

“Dat is niet zo netjes om te zeggen, meid!”. 😉 

Ja, ík ken m’n dochter. Ik mag meid zeggen. 

Meid. 

Enfin, jullie snappen het 😄. 

Zij overigens ook, want ze was gelijk stil en het deed er plots niet meer toe wat “die meid” aan had.

Die dame. Die vrouw.

Eenmaal thuis gaf broertje-lief grote kreten. Hoge kreten. Gilletjes meer. De oudste keek mij aan, dacht even héél hard na en zei toen:

“Mam… Max lijkt nu net zo’n gillende keukenvrouw!”.

  

© Eveline – Maart 2015

Mij v.s. ik

Ik probeer mijn kinderen al vanaf dat ze baby zijn normaal Nederlands te leren met de bijbehorende correcte grammatica. Dat is een tik die ik van m’n moeder heb geërfd. Hetgeen wat ik vroeger altijd zo hinderlijk vond van mama, bewerkstellig ik nu zelf. Auch! Ik hoor mijn moeder nog gaan;

“Achter een q komt altijd een u, ‘ik’ gaat nooit samen met d-t, want je zegt ook niet; ik gaaT, ik loopT! Dan ik ben, als ik heb, enige…” Enzovoorts, enzovoorts.

En begrijp me niet verkeerd; niet dat ik nooit een foutje maak hoor, maar ik probeer dit wel te minimaliseren en er anders van te leren. Mijn man zit mij er weleens mee te plagen en durft in bijzijn van de kinderen gerust “eerste, tweede, driede” te zeggen. En daar krijg ik dan bijna een tia van, echt! 😉

Enfin, afgelopen week hoorde ik onze dames tegen elkaar bezig;

“Jij hebt dezelfde pop dan mij!”

Verkeerd, op 2 punten. Dus ik begon te raaskallen;

“Lieverds, wat jullie zeggen bestaat niet. Het is als ik of dan ik. Hetzelfde als ik, of anders, meer, kleiner, langer, etcetera, dan ik heb of ben. Niet mij. Dus je zegt; ‘Jij hebt dezelfde pop als ik’, want je kunt er dan ‘heb’ achter zetten. En je kunt niet zeggen; Jij hebt dezelfde pop als mij heb. Het is in deze nóóit mij, altijd ik!”.

Nooit mij, altijd ik.

Serieus, alsof ze water zagen branden! Da’s het ene oor in, het andere oor uit, dat had ik al in de gaten.

Gisteren haalden wij de oudste dochter van de buitenschoolse opvang op, en zij en ik liepen blijkbaar iets te snel voor de drie-jarige telg. De kleine dame begon vervolgens te mopperen en liet luidkeels weten;

“Wacht op ik! Wacht op ik!”.

IMG_3567.GIF

© Eveline – Oktober 2014

Afbeelding verkregen via Google.nl