Fro…zen…. step!

IMG_2573

Het zit er weer op! Een heel weekend vol met feest. De verjaardagen van alle drie onze kids, hebben wij gevierd in de afgelopen 2 dagen. Werkelijk ontzettend gezellig, maar ook druk en vermoeiend ;-). Maar, we zijn er weer voor 12 maanden vanaf. Op het kinderfeestje van de oudste na dan; dat partijtje komt er onvermijdelijk over 2 weken ook nog aan, alsmede de traktaties in de klas van de twee dames, maar oké… komt goed. Gewoon blijven ademen :-D.

Zaterdag kwamen vrienden, zondag de familie. Beide dagen een fototaart, beide dagen hapjes, beide dagen de koelkast vol met koude drank. Je begint schappelijk met een bakje koffie, maar al snel loop je met een dienblaadje prosecco door de kamer. Tja, de kinderen zijn jarig, en dat mogen de ouders ook best op hun manier vieren! Haha! 😀

Zaterdag waren de kinderen op een gegeven moment in de speeltuin hier dichtbij gaan spelen, tot één van de buurvrouwen ons kwam mededelen dat er een “dronkaard” de kinderen lastig viel. De papa’s stevenden op de speeltuin af en enkele mama’s er op high heels achter aan. De dronkaard was weg toen we aankwamen. Wat bleek… de kids waren tegen hém begonnen, met vragen stellen. En daar zat deze man duidelijk niet op te wachten. Iets in de trant van ‘Hou jullie bek dicht!’ was de revue gepasseerd. Tja; acht kinderen die in volle ornaat kleppen. The guy’s got a point! 😉

Enfin, het mocht de pret niet drukken, want nu gingen ze thuis gewoon verder met spelen. De traktaties (waar ik vorige week over blogde! Niet gelezen? Klik hier!) vielen ook goed in de smaak. Het waren doosjes met een roze óf groen bakvormpje in de vorm van een beertje en daarbij snoepjes; ronde chocolaatjes voor de grote kinderen, en gekleurd gepofte rijst voor de kleintjes. Het was een succes =).

11909866_676741519093600_310364648_n

Maar dus in ieder geval: het zit er weer op. De kinderen zijn godsgruwelijk verwend en hebben voorlopig weer wat te spelen ;-). En… de meiden zijn over 2 weken (pas) jarig en zij krijgen hun cadeau van ons op hun verjaardagen zelf. Dus ze hebben nog iets in het vooruitzicht. Gisterenochtend zat ik met de meiden achter de computer omdat ik hun cadeaus ging bestellen. Ik wilde eenmaal, andermaal, láátste maal even checken bij ze, of ik toch wel de júiste cadeaus voor ogen had. Je weet maar nooit! De oudste was er snel uit. Hop, in de digitale winkelwagen. De jongste was er eigenlijk ook vrij snel uit….; ze roept al weken dat ze van ons een “Frozen step” wil. Een step, met Elsa en Anna van de film Frozen erop. En ook al weken probeer ik haar op andere gedachten te brengen. Ja mensen, kom op: ze heeft al een step, een loop-brommer en een fiets met zijwieltjes. Hoeveel meer buiten-spullen kan een kind hebben? Dus ook gisteren probeerde ik haar opnieuw op andere gedachten te brengen:

“Ja, maar meisje, kijk hier eens naar. Ook leuk! Of dit, heb je ook nog niet! En dit… leerzaam, kijk eens hier!”.

Ze keek me aan met een blik die boekdelen sprak, en het boek zou dan gaan over: mijn moeder is doof en stom. Doofstom.

Toen ik mijn hele verhaal over ander leuk speelgoed had gedaan vroeg ik haar nog één keer, wat ze van ons voor haar verjaardag wilde hebben. Ze schudde haar hoofd, gaf een diepe zucht, keek me doordringend aan en zei, heel hard, maar wel tergend langzaam en lettergreep voor lettergreep;

“FRO….. ZEN….. STEP!”.

11148597_946707928683199_196511253314997294_n

© Eveline – Augustus 2015

Tijd

Het is een onaantastbaar iets,
tijd.

Het is iets
niets,
niets iets.

Het gaat,
tijd,
of je dat nu wilt,
of juist niet.

Het is als zand,
wat razend door je vingers
glijdt.

Sneller, snelst.
Onontkoombaar.

Tot je de laatste paar korrels
vasthoudt.

En die hou je dan ook goed vast.
Zolang je kunt.

Tijd is
nog het allerbeste,
te omarmen.
Stevig en bewust.

Want tijd,
leeft er op los,
naar hartelust.

Onze kleine baby-boy vandaag alweer 1 jaar.
Happy birthday :-D.

foto (52)

© Eveline – Augustus 2015

Ze kon het niet meer aanhoren!

Gisteren was het kinderfeestje van onze oudste dochter. Op sleeptouw met zes kids in de leeftijd van 5 tot 7 jaar, én een baby. Het is een uitdaging als ouder zijnde. En dan had ik notabene nog het enigszinse (da’s bij deze een woord!) geluk dat onze jongste dochter een middagje kon gaan spelen bij oma. Want anders zou er ook nog een net 3-jarige bij aanwezig zijn geweest. Helemaal jolly! 😉

Mijn man moest werken (plus het feit dat hij serieus géén kinderfeestjes-man is… Dus dat grote kind wilde ik er pertinent niet bij hebben :-P) en dus hielp opa (mijn vader) mij een handje met het feestgedruis. We haalden tegen de middag met 2 auto’s de kindjes op van school, en aten thuis eerst lekker een broodje. Daarna vertrokken we naar een overdekte speeltuin-&pannenkoek boerderij (binnen en buiten te doen).

En wat is dat toch een heerlijkheid; zo’n gelegenheid! Ze kunnen wild hun gang gaan en tegelijkertijd heb je “de troep” niet thuis. Daarbij komt kijken dat ze zichzélf daar entertainen, in plaats van dat jij het moet doen. All in favor, say aye…

AYE !!!! AYE !!!

Onze baby Max gedroeg zich ook uitermate super. Eén keer een volle pamper, en één keer gekraaid naar voeding (en gekregen). Nou, da’s top toch?!

Bij het naar huis brengen van de kindjes begon Max (en we hebben het serieus over de laatste 15 minuutjes van de feestmiddag) te huilen. Hij had opnieuw honger en een vieze pamper en wilde gewoon naar huis (just like mommy, minus de vieze pamper 😉 ). Het meisje wat naast de Max(i Cosi) zat, pakte na een minuut of 5 babygehuil dramatisch naar haar hoofd en zei;

“Pffff, ik kan er níet meer tegen, hij heeft écht veel gehuild vanmiddag!”.

Waarop ik zei;

“Maar vrouwtje toch, hij heeft een hele middag zo goed als niet gehuild en begint nu net!”

Ik zag haar in mijn achteruitkijkspiegel diep fronsen waarna ze als reactie gaf;

“Ik wil bij de volgende huis-stop toch liever nog even in de andere auto gaan zitten, want ik kan dit echt níet meer aanhoren!”….

Gelukkig krijgen volwassenen baby’s 😉

IMG_2239.JPG

© Eveline – September 2014

Lange leve… de lol.

Onze jongste dochter is vandaag jarig en zij heeft op deze heugelijke dag alweer de leeftijd van drie jaar bereikt!! Jeetje, wat vliegt de tijd! We vliegen maar lekker mee {~Loesje} 😀 …

Toen wij haar vanmorgen met een ontbijtje op bed en cadeautjes verrasten, en al zingend -‘Lang zal ze leven’- haar kamer binnen kwamen, sprong ze op in haar ledikant en begon luidkeels mee te zingen.

Heerlijk toch… Drie worden! =)

IMG_2049.JPG

© Eveline – September 2014