Maar een verkoudheidje

Ons zoontje sukkelde al weken, zo niet maanden. Een verkoudheid, zo leek. Maar het ging maar niet weg, het werd zelfs steeds iets erger. Eén week werden er twee, vier, zes….. We zijn de tel kwijt geraakt bij 12.

Zijn adem werd steeds zwaarder en meer piepend, maar veel verder dan adviezen als;

“Gewoon uitzieken”,

of de mededeling:

“Er zijn nu eenmaal veel kindjes verkouden en dit gaat vanzelf weer over!”,

kwamen we niet. En eigenlijk, zo had het ook gewoon moeten zijn; een kinderdagverblijf-verkoudheid die vanzelf weer over zou gaan! Maar wij konden het maar niet van ons afschudden te denken dat er meer aan de hand was dan louter een simpele verkoudheid 😣. Ons zoontje hoestte als een oude vent die ketting-rookt. En dat voor een 6-maanden oude baby! Maar ja; wie zijn wij? Jut en jul, zónder achtergrond van medische kennis. Dus ja, what do we know?

We riepen, vaak genoeg, maar werden niet gehoord. Vast niet bewust. Hoop ik. Toch?

Het was maar een verkoudheid.

Maar moeder-&vaderlijke intuïtie zit er slechts zelden naast. Toen het afgelopen week namelijk escaleerde en ons zoontje er bijna in stikte, bleek onze ongerustheid (helaas!) gegrond. Ontstekingen in beide longetjes en daarboven op ook nog eens positief getest op RS-virus.

Ocherme.

Een simpel verkoudheidje m’n bips!!!!

Hij werd in een universitair ziekenhuis net bij ons over de grens meteen opgenomen en werd aan een scala van onderzoekjes en medicijnen bloot gesteld. Echter, binnen 24 uur was er al duidelijk verbetering! Fijn! 😊

Toen ik de tweede dag van zijn verblijf daar, toch “even” op en neer huis ging om me op te frissen, wat spulletjes-& kleding op te halen, kwam ik niet ván een koude kermis thuis, maar bíj een koude kermis. Of eigenlijk; douche. Ah, zo crap! Koud water!!! Nee, erger; het was lauw! Zo van; je kán blijven staan, maar het is tergend!

Zwelgend in zelfmedelijden (en nog enigszins klappertandend) ging ik mopperend beneden op de bank zitten. Ik moest ieder moment weer terug vertrekken en ik vroeg me écht even af of ik niet eens een “break” kon krijgen. Zulke roerige dagen en dan ook nog eens een koude douche! Kom op zeg!!!

En terwijl ik dit dacht viel mijn oog op een zak van “bakker Bart”, die er neer was gezet door mijn vader (die eerder die dag voor ons de hond had uitgelaten 👍)…

En in die zak zaten donuts. Verse!

Ik heb er twee, intens gelukkig zitten op eten.

En ons zoontje… die knapt gelukkig beetje bij beetje op. Grote kanjer dat ‘tie is.

Maar het was maar een verkoudheidje… Toch?

IMG_6998

© Eveline – Februari 2015