Ik zie, ik zie, wat jij niet ziet…

Onze jongste dochter kwam mij enthousiast uit de keuken halen en deelde mede dat zij dé verstop-plaats van de eeuw had gevonden! En ik mocht het vooral niet aan grote zus vertellen. Met kleine broer mocht ik het EVENTUEEL (zo zei ze het letterlijk; “eventueel”) wel delen, onder het mom van: als ik dat echt nodig achtte, maar in ieder geval niet met oude zus. Want deze verstop-plek zou een rázende hit worden, tijdens het spelen van verstoppertje.

Maar ze gaf ‘m niet zo maar prijs. Ze gaf mij de opdracht om op de gang te gaan staan en langzaam tot tien te tellen. Daarna moest ik terug komen en gaan zoeken. Maar het zou geen makkelijke taak worden, aldus de 4-jarige spruit.

Nou! Goh! Ik was benieuwd!

Ik stond op de gang en nog vóór ik bij 10 was, hoorde ik Lisa vanuit de woonkamer roepen:

“Kom maar hoor! Ik ben er klaar voor!”.

Ik had toch minstens een kleine zoektocht verwacht. Maar het bleek een werkelijk klaar klontje te zijn.

Ik liep namelijk de woonkamer terug in en…

BoekEnLisa 003

Met haar kleine blote voetjes er nota bene vanonder.

Ik zie, ik zie, wat jij niet ziet en het is….. Lisa! 😉 

© Eveline – Januari 2016

Advertenties

Boven!

De jongste dochter ging verstoppen.

De oudste ging tellen.

Na “tien” liet ze haar handen voor haar gezicht zakken en vroeg aan mij;

“Mam, weet jij waar Lisa is?”.

Terwijl ik mijn schouders optilde en mijn handen vragend in de lucht zwierde, hoorden we een schel stemmetje vanonder de tafel komen, die ons liet weten;

“Ze is boven!!!!”.

2015/01/img_6272.jpg

© Eveline – Januari 2015

Verstoppertje-volgens-haar!

De jongste dochter en ik spelen af en toe verstoppertje. Althans, verstoppertje-volgens-haar. Zij gaat dan altijd op een vaste (open) plek op onze slaapkamer staan en ik vind haar daar dan. Hetzelfde vice versa. Geen verdere regels, wel dezelfde plek.

Duidelijk!

Gistermiddag vóór haar middagtukje, deden we het verstop-spelletje weer. Eerst zij verstoppen, en daarna was ik. Maar in plaats van op diezelfde plek te gaan staan, verstopte ik me een keer écht; tussen de kledingkast en de openstaande deur. Ze rende vanaf haar kamertje naar onze kamer en merkte al snel op dat ik niet op de “afgesproken” plek stond. In eerste instantie vond ze dit niet zo erg, maar al gauw raakte ze toch een beetje in paniek en liet met trillend stemmetje weten;

“Mam… je mag niet weg gaan hoor! Waar ben je nou?”.

Ik duwde de deur naar voren en ze zag me staan. Allereerst was daar opluchting, maar al gauw kwam de scherpe conclusie;

“Mama, jij snapt verstoppertje niet! Ik moet je wel kunnen blijven zien!”. 😉

IMG_4059.JPG

© Eveline – November 2014

Afbeelding verkregen via Google.nl