Hoezo?

Uitgaan. Het is iets waar je begin de dertig aanzienlijk minder aan doet dan wanneer je begin de 20 bent. Hoe dat komt? Samenloop van omstandigheden! De meeste van ons hanteren begin de 20: lang-leve-de-lol (al dan niet studerend), terwijl het begin de dertig: lang-leve-het-gezinsleven is. Ofwel, in het geval van nog geen kindjes; lang-leve-Netflix. Either way; er wordt minder gestapt. Een normaal, chronologisch-verklaarbaar fenomeen.

Als er dan weer eens wel een stapavond gepland wordt, gaan daar wéken voorbereiding aan vooraf. Denk aan oppas. Denk aan vervoer. Denk aan nieuwe pumps inlopen. Denk aan voorpret. 😀 Jeeej!

Morgenavond is zo’n avond. Een avond dat we weer eens lekker op stap gaan. Ook komt één van mijn allerbeste vriendinnetjes uit Limburg naar hier, om mee te stappen. It makes me so happy. Eerst gaan we met een club uit eten en daarna op stap. Waar onze benen onze brengen. Of onze knieën, afhankelijk omtrent over welk tijdstip van de avond we praten ;-).

Ons laatste obstakel was: genoeg fietsen verzamelen, zodat niemand lopend of liftend hoeft en we samen stadje heen, stadje terug kunnen. Vanavond werd de laatste fiets opgehaald. Excellent!!

Mijn vader had vandaag opgepast (op onze dochters dan, ons zoontje was op het kinderdagverblijf) en vlak nadat ik thuis was gekomen van ’t werk en we gegeten hadden, kwam mijn lief vriendinnetje Bernadette langs. Samen zouden we het laatste ontbrekende puzzelstukje verzamelen (lees: de laatste fiets). Mijn vader vroeg, vlak voordat hij naar huis vertrok, geïnteresseerd aan haar hoe de avond van morgenavond er dan uit zou zien.

“Nou”,

zei mijn vriendin,

“het wordt voornamelijk veel eten en enkele drankjes!”.

Met de nadruk op ‘enkele’. 😛

“Wat voor drankjes zoal?” werd er lachend gevraagd.

“Nou uuuuuh” haperde ze, “Ouzo!!!….. (H)oezo?”.

En daar moet je dan vást 33 & 34 jaar voor zijn om vervolgens zeker 15 minuten lang in een deuk te liggen hierover.

Ouzo. Oezo?

Tja… dat krijg je als je een dagje ouder wordt.

But who cares… we hebben een gezellig avondje uit gepland morgenavond!! 😀 Zin in!!!

Fijn weekend allemaal!

Bernadette&Ik

© Eveline – Juni 2016

Foutje, bedankt! 

Het is al weer wat jaartjes geleden, maar het blijft een verhaal wat mijn vader op menig feestje vertelt 😉. 

Met een hele groep vriendinnen (+ Edje) zaten we bij de Griek, dicht bij de markt. Dit deden wij met dat clubje van 10, eigenlijk vrij regelmatig en het Griekse restaurant kende ons inmiddels dan ook goed. Zo plaatsten zij ons gezelschapje al ver in de hoek van het restaurant, om zo ons schaterlachen-echo wat te beperken voor de andere restaurantgasten 😁. Maar de toegang weigeren, deden ze ons niet. Ze zouden ook wel gek zijn, want we legden er nogal wat neer. 

Maar goed, die betreffende avond zaten we er dus ook. Het was een mooie zomeravond en de deuren van het restaurant stonden wagenwijd open. Mijn vader liep over de markt en meende mijn lach vanaf daar te horen. Sounds reasonable 😉. Hij wipte binnen en zag (en vooral hoorde) ons vanuit de hoek al bezig. Hij kwam even hallo zeggen maar al snel beveelde mijn vriendinnen dat hij er gezellig bij moest gaan zitten. Mijn vader is (ruim 30 jaar) docent geweest op een middelbare school hier in de stad en ze hebben allemaal les van hem gehad. Het was dus geen vreemde voor ze 😉. 

De drank vloeide rijkelijk. Voor, tijdens en ná het eten. Tijdens het hoofdgerecht had mijn vader gezegd; 

“Jongens, iedereen betaalt z’n eigen eten, maar ik… betaal de drank!”. 

Luidkeels ge-“whooohooo” was het gevolg. De Griek hield z’n hart vast. 

Mijn vader dacht met die uitspraak een leuke, loyale deal te hebben gesloten; wij ons eigen eten, hij de drank. 

Ja. Die veronderstelling had ‘tie. 

Totdat hij de rekening zag…. en hij toch wat witjes weg trok. Bleek de drank-rekening zo goed als het dubbele te zijn van de maaltijd-rekening. 

Foutje, bedankt. 

Ach, tien jaar later doet dit verhaal het nog altijd stik goed. Maar mocht hij ons nóg eens treffen, met z’n allen bij de Griek…. 😉. 

  
© Eveline – Augustus 2015

Me, myself & EYE !!

  
Vriendinnen. Als enig kind beschouw ik (al vanaf jongs af aan) mijn vriendinnen als mijn zussen. Sommige komen en gaan, maar er is een harde kern die komt, plakt en blijft 😃. Heerlijk! Wat geniet ik van die clubjes =). 

Ons vriendinnengroepje hier in de stad telt 5 dames, myself included. Lief en leed delen en we zijn er voor elkaar. Voor de lach en de traan. Voor de noodzaak en de niks. Voor de zomaar, voor de must. Gewoon; we zijn er. 

Eén van ons had nog een “Verjaardags High Tea” tegoed en gisteren was het zover; we overvielen haar thuis en namen haar mee, naar een schitterende locatie bovenaan de zeedijk. 

Daar schoven we aan, bij een tafeltje aan het raam. En iedereen die daar gelijk met ons was, heeft geweten dat we er waren. Amai, ons excuses 😂. Van Backstreet Boys-verhalen (vooral die 😉), tot aan Modern Family en van babypoep tot aan mannenhumor. Maar er waren ook serieuze gesprekken. Echt! Die weer opgevolgd werden door Friends-quotes. Toen 1 van ons het noodzakelijk vond om de serveerster af te schrikken door te zeggen “Jij hebt sex met ezels!” (Gunther~ Friends), wisten we; er wordt in onze koffie geniest zo 😉. Maar ach… dat “dronk” niet echt tot ons door. Het gaf ook niet, want we waren te druk met naar adem happen van het lachen. 

Zo gaan die vriendinnen middagen bij ons. Dit is meer regel dan uitzondering 😉. 

Na de High Tea stonden we buiten nog even boven aan de dijk te keuvelen en we vonden eigenlijk wel dat dit moment nog eens extra bezegeld moest worden. We vroegen een vrouwelijke passant of ze een fotootje van ons kon maken. 

Ja. 

Toen kwam het. 

De twintig minuten die volgden zijn voor ons allen in een soort waas voorbij gegaan. 

Die mevrouw pakte de mobiel aan. En wij gingen met z’n 5jes omarmd naast elkaar staan. Heel knus. De mevrouw in kwestie bracht de mobiel (verkeerd om ook nog eens!) naar haar oog. Uiteraard zag ze niks. Wij daarentegen wel. Wij stonden naar een loeigroot “koeienoog” te kijken op het scherm wat naar ons gericht was. Onze herhaaldelijke opmerkingen over dat het geen fototoestel maar een mobiel was, leek deze mevrouw niet te horen. Ze deed angstvallige pogingen scherper beeld te krijgen door de mobiel van en naar haar oog te brengen. 

En dat zagen wij dus; 

Groot oog, kleiner oog. Groot oog, kleiner oog.

“Mevrouw, het is een mobiel, dat werkt zo niet!”. 

Groot oog. Kleiner oog. 

De vriendin van wie de mobiel was, was inmiddels in een soort lach-coma gevallen. We hoorden haar piepend kleine teugjes lucht inademen en wisten dat als dit nog veel langer zou duren, we 1-1-2 zouden moeten bellen. 

Groot oog, kleiner oog. Groot oog, kleiner oog. 

MEVROUW!!!!!“, riep ik met verheven stem dit keer. 

“U moet ‘m andersom houden, dan heeft u gewoon beeld, probeer maar eens!”. 

Dit deed ze. Maar in plaats van de mobiel van voor naar achter om te draaien, draaide ze ‘m van boven maar beneden om. En toen stonden we tegen d’r keel aan te kijken. 

Onze vriendin was inmiddels buiten westen van het lachen. Die moest eerst gereanimeerd worden, alvorens verder te kunnen gaan. 

Na twintig minuten zag die mevrouw het licht. Van de flits in d’r oog wel te verstaan! 🙈 We lieten het moment dan ook maar passeren. We dankten de mevrouw in kwestie hartelijk (want per slot van rekening was ze wel zo vriendelijk genoeg om het te proberen) en we liepen snel maar door. 

In de auto hebben we tien minuten onafgebroken zitten schateren van het lachen. Om een oog. Om helemaal niks 😄. 

Me, myself and… EYE !!!! 

Wat zijn we toch gezegend met elkaar =). Dank jullie wel, voor weer een heerlijke middag !! 

 
© Eveline – Juli 2015