Terug naar de basis?

Toen ik in 1998 mijn eerste mobiel kreeg, was ik één van de allereerste die er 1 had. Een Bosch! Een grote, robuuste Bosch. Het beeldscherm was klein en groen, en een tekstberichtje flitste houterig van rechts naar links en ging woord voor woord door het kleine schermpje heen. En we vonden het magnifiek!! Gewoon een telefoon voor onderweg. Hoe hip!

De technologie stond niet stil en de mobieltjes werden steeds mooier en gelikter. Daarbij kwam kijken dat ze ook steeds meer konden. Was je eerst alleen nog maar in de gelegenheid tekst te versturen, zo kon je op eens ook een foto maken en die met MMS (Multimedia Messaging Service) versturen. Maar, dan moest de ontvanger wel een MMS-ontvangend-mobieltje hebben én een provider die de juiste instellingen hiervoor al naar je gesmst had. Was dat niet het geval, dan kon je altijd nog met een speciale code naar een speciale site. Sommige moesten zich dan natuurlijk wel eerst inbellen op het Internet en de telefoonlijn was dan vervolgens weer minimaal een kwartier in gesprek. Eenmaal online kon je je korrelige weinig-megapixel foto bekijken. En dat vond je geweldig!

Het ging verder, sneller, gehaaster, gelakter. We leven in een tijdperk dat zelfs email al old-school is, sms’en niet meer wordt gedaan en als je geen Facebook-account hebt, tel je tegenwoordig amper nog mee. En ook dát is allemaal maar weer een fase.

Gisteren ontstond een heuse rel omdat je bij “Whatsapp” (en iedereen die dit leest, weet wat dit is), nu tegenwoordig 2 blauwe vinkjes in beeld ziet wanneer je bericht gelezen is. Half Nederland in opspraak, want het zou o.a. een schending van de privacy zijn. Maar… even terug naar de roots hè; is dat niet juist de bedoeling van het hebben van zo’n vernuftigd stukje technologie? Het ermee kunnen bellen en berichten kunnen versturen & kunnen lezen?

En ten tweede; hebben we het hier zelf niet een beetje naar gemaakt? We wilden zelf ook alsmaar meer! Meer kunnen, meer zien, meer doen, meer achterhalen. En nu valt bij wijze van spreken de helft van de mensheid in katzwijm omdat de ander nu kan zien dat het bericht vóór jou, dóór jou gelezen. Who gives a f*ck!!! En bovendien, als je dat niet wilt, ga je terug naar smsen. Of email. Of brieven schrijven. Per postduif. In stenografie.

Ik denk dat de wereld gek geworden is. Echt, gek geworden. Als blauwe vinkjes de problemen zijn die wij hebben, dan mogen wij ons héél gelukkig prijzen.

Hoe dan ook; we zijn nu zo aan de ogenschijnlijke top van de technologie dat we bijna het rondje rond lijken te zijn en langzaam weer terug draaien. Of althans; terug wíllen draaien, naar de basis. Steeds meer mensen hebben weer behoefte aan de privacy van toen. Gewoon bellen. Liefst nog via de huistelefoon. Zonder nummermelding. En brieven schrijven. En beterschapskaarten via de post.

Enfin, mocht iemand op de whatsapp zich afvragen waarom ik, ondanks 2 blauwe vinkjes, niet meteen reageer; ga er maar vanuit dat ik of aan het werk ben, of tot aan m’n ellebogen in de strontluiers zit. Ik kom, zodra mogelijk en wanneer ik daar zin in heb, terug naar/op de blauwe vinkjes. En is het dringend? Dan bel je me maar.

Zo! En nou eens even lekker een half uurtje tijdens m’n pauze Facebooken en anoniem bij andere op hun pagina zitten rondsnuffelen.

Blauwe vinkjes en privacy m’n reet!

IMG_4118.JPG

© Eveline – November 2014

Afbeelding verkregen via Google.nl